Telur leyfin geta reynst ríkissjóði dýrkeypt
Frétt um að útgáfa leyfa fyrir sjókvíaeldi í Seyðisfirði geti skapað bótaáhættu fyrir ríkið, byggð á sjónarmiðum lögmanns landeigenda ásamt umtalsverðri skjalavinnu um kærumál hjá HMS og úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála. Heimildavinnan er ítarleg en raddflóran einsleit.
Skjalavinnan er það sem lyftir þessari frétt. Blaðamaður rekur málsmeðferðina hjá HMS og úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála með dagsetningum, vitnar í tækniminnisblað ScaleAQ, minnisblað Skipulagsstofnunar frá október 2024 og tímasetur meira að segja umsagnarbeiðni HMS til MAST klukkan 16.04 og svarið klukkan 9.43 morguninn eftir. Það er ekki tilviljun að þessi smáatriði fylgja: þau bera röksemdina um hraða málsmeðferð. Þá er sérstaklega vert að hrósa varnaglanum „Ekki liggur fyrir að ríkið sé bótaskylt“, sem greinir lögfræðilega fullyrðingu frá staðreynd.
Raddflóran er hins vegar einsleit. Katrín Oddsdóttir er eini viðmælandinn og fyrirsögnin hefur mat hennar að fréttaefni. Sjónarmið HMS koma fram, en aðeins úr gögnum; hvorki Kaldvík, HMS né umhverfis, orku- og loftslagsráðuneytið fá færi á að svara gagnrýninni sem beint er að þeim, og ekkert kemur fram um hvort leitað hafi verið eftir svörum.
Þar liggur gallinn. Þegar ásökun um vanrækslu við reglusetningu og ófullnægjandi hættumat er sett fram þarf viðbragð frá þeim sem hún snýr að, ekki eingöngu skjalfesta afstöðu úr fyrri stigum málsins.
