Verka­lýðs­fé­lög í faðmi hins opin­bera

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta eftir gæðum rökstuðnings og heiðarleika í umfjöllun, ekki jafnvægi heimilda. Styrkur greinarinnar felst í áþreifanlegum dæmum: Bjarg, stofnframlög ríkis og sveitarfélaga, frumvarp um virðisaukaskattslækkun á eldsneyti og styrkur til Verðlagseftirlits ASÍ, ásamt tilvísun í dóma Mannréttindadómstóls Evrópu í danska málinu. Þetta eru atriði sem lesendur geta sannreynt og gefa röksemdafærslunni kjöl. Talan um 90% stéttarfélagsaðild er þekkt tala og styður meginþráð greinarinnar. Veikleikar eru þó nokkrir. Í fyrsta lagi vantar algjörlega umfjöllun um hvers vegna löggjafinn hefur kosið þetta fyrirkomulag. Að segja að eftirlit með verðlagi „ætti að vera í höndum neytenda sjálfra, án aðkomu hins opinbera" er pólitísk niðurstaða sem er sett fram sem sjálfsögð sannindi, án nokkurs rökstuðnings eða viðurkenningar á öðrum sjónarmiðum. Í öðru lagi er fullyrðingin um að aðgangur að húsnæðisúrræðum Bjargs sé „einungis í boði fyrir þá sem eru meðlimir" sett fram án heimildar; Bjarg hefur opinberlega kynnt skilyrði sín, og höfundur hefði styrkt mál sitt með beinni tilvísun í þau. Í þriðja lagi er gagnsæi um hagsmunastöðu höfundar ábótavant. Hann er nafngreindur sem framkvæmdastjóri Viðskiptaráðs í undirmálsgrein neðst, en sú staða gerir hann að bráðum hagsmunaaðila atvinnurekenda á vinnumarkaði. Greinin fjallar einmitt um skil milli hagsmunasamtaka og hins opinbera, en nefnir aldrei það raunverulega hagsmunaaðilastarf Viðskiptaráðs í sömu vistkerfi. Röksemdafærslan er þannig innbyrðis samkvæm en einþátta: hún dregur aðeins upp mynd af kostnaði við núverandi fyrirkomulag, aldrei mögulegum ávinningi.