Hvað kostar mögu­leg aðild Ís­lands að Evrópu­sam­bandinu?

Grein þessi er greinilega skoðanagrein, ekki hlutlaus fréttaskýrsla, og ber að meta hana sem slíka. Höfundur vísar í ýmsar heimildir: ræðu utanríkisráðherra á fundi utanríkismálanefndar, sænska skýrslu um evruaðild, ummæli Heather Grabbe og Carl Baudenbacher, auk talna úr opinberum gögnum. Þetta eflir trúverðugleika röksemdarinnar og gerir lesendum auðveldara að sannreyna fullyrðingar. Tölulegar áætlanir um brúttó- og nettóframlög eru skýrar og í flestum tilvikum rökstuddar með viðmiðum frá Norðurlöndum. Verulegur veikleiki greinarinnar sem rökvísinnar er hins vegar sá að hún kemur nánast eingöngu fram á eina hlið. Engin rök aðildarsinna fá raunverulega umfjöllun nema til þess að verða gagnrýnd eða gert lítið úr þeim. Ráðherrans er vitnað til en nær eingöngu til þess að mótmæla framsetningunni. Mögulegar efnahagslegar eða öryggispólitískar ástæður fyrir aðild fá enga raunhæfa umfjöllun. Fullyrðing um „skilvindu" fjármagns í Brussel og tilvísun í mánaðarlegan flutning Evrópuþingsins til Strassborgar er notuð sem almennt dæmi um spillingu en nær ekki að sýna kerfisbundið vandamál sem snerti Ísland sérstaklega. Samlíkingin við Hallgerði í niðurlaginu er ljóður en undirstrikar að hér er um pólitískt skrif að ræða, ekki hlutlausa greiningu. Þetta er vel skrifuð skoðanagrein með sannreynanlegum heimildum en lesandinn á skilið að vita að rökin eru valin af markvissum hætti til að styðja eina niðurstöðu.