Til frétta­stofu RÚV

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka; krafan um jafnvægi í fréttaskilningi á því ekki við. Þrátt fyrir það er rétt að skoða gæði rökstuðningsins. Höfundur setur fram þrjár aðalstaðhæfingar: að RÚV miðli ísraelskum áróðri gagnrýnislaust, að fréttir um Hamas-stjórnstöð á sjúkrahúsi hafi aldrei verið leiðréttar og að fréttir um Amsterdam-atvikið hafi ekki verið lagfærðar. Fyrir Amsterdam-dæmið vísar hann í greiningu The Guardian, sem er sannreynanleg heimild. Aftur á móti er fullyrðingin um óleiðrétta frétt um sjúkrahúsið hvorki tímasett né tengd tiltekinni frétt á RÚV, og lesandinn getur ekki kannað hana sjálfur. Þetta veikir mikilvægt röksemdaatriði. Það sem mest ber á er hversu langt höfundurinn gengur í samlíkingum. Hann notar hugtakið „Lebensraum" og talar um þjóðarmorð og þjóðernishreinsanir sem staðreyndir fremur en túlkun, án þess að vísa í alþjóðlega stofnun eða réttarúrskurð sem styðji þá niðurstöðu. Slíkar fullyrðingar krefjast traustari heimilda, jafnvel í skoðanagrein, eigi þær að hafa sannfæringarkraft umfram tilfinningar. Orðræðan er í heild sinni einþátta: „allt sem þaðan kemur eru falsfréttir" er fullyrðing sem leggur niður sérhvert blæbrigði og gerir greinina veikari sem rökræðuframlag. Vísbendingar um raunverulegan vanda í fréttaflutningi RÚV eru til staðar, en þær drukkna í stórorðum og tilfinningahitanum.