Greinin er birt sem „Fólk" og er greinilega persónuleg kynning á tveimur fagaðilum og verkefnum þeirra; í þeim flokki er eðlilegt að sjónarhorn viðmælenda ráði för. Innan þess ramma er þetta vel skipulagt viðtal sem rekur sögu systranna frá persónulegri reynslu til fagstarfs. Tilvísun í ACE-rannsóknina frá 1998 og dr. Vincent Felitti er sannreynanleg, og Sigríður nefnir eigin BA-rannsókn með 570 þátttakendum, sem lesendur geta í reynd leitað að. Helsti veikleikinn er að greinin virkar stundum meira sem kynningarefni en blaðamannstexti: hún spyr aldrei gagnrýninna spurninga um gagnsemi aðferðanna, t.d. hvað vísindaleg stoð TRE hefur samanborið við EMDR, og engin ytri rödd, hvort sem er samstarfsaðili, stofnun eða annar sérfræðingur, staðfestir eða setur fullyrðingar í samhengi. Námskeiðið LÍKAMINN MAN fær umtalsverða umfjöllun sem sneiðir framhjá öllu nema kynningarefni frá systurunum sjálfum. Fyrir portrettgrein er þetta viðunandi en ekki framúrskarandi fréttamennska.

Greinin er nánast orðrétt endursögn á greiningu og afstöðu SFS, án þess að einhver önnur rödd fái að tjá sig: hvorki sérfræðingar í EES-rétti, fulltrúar stjórnvalda né aðrir hagsmunaaðilar eru látnir koma að málinu. Þetta er verulegur brestur í fréttaflutningi sem snýr að pólitískt umdeildri auðlindaumræðu. Núgildandi lög eru nefnd, sem er gott, en engin sjálfstæð greining er á fullyrðingum SFS um hvað ESB-aðild myndi þýða í reynd eða hvort undanþágur séu mögulegar. Framsetningin gerir afstöðu eins hagsmunahóps að meginefni fréttarinnar án nokkurrar gagnrýninnar skoðunar, sem þýðir að lesandinn fær aðeins eina hlið málsins á máli þar sem margar eru.

Greinin er í raun endursögn á einstakri Facebook-færslu Þorsteins Víglundssonar, án þess að blaðamaðurinn bæti nokkru við: engum gögnum er vísað til um kaupmáttarþróun, engin tölfræði um verðbólgu eða launahækkanir er lögð fram til samanburðar, og engin óháð sérfræðiheimild er nefnd. Þorsteinn er kynntur sem forstjóri eignarhaldsfélagsins Hornsteins og fyrrverandi framkvæmdastjóri SA, sem er gott, en lesandinn fær aldrei mat á því hvort fullyrðing hans um aukinn kaupmátt standist. Sjónarmið verkalýðshreyfingarinnar eru aðeins nefnd sem bakgrunnur í orðum Þorsteins sjálfs; blaðamaðurinn hefur ekki leitað til Höllu Gunnarsdóttur eða annarra formanna til viðbragðs.

Þessi einsleitni gerir greinina að eins konar talsmannsstykki þar sem skoðanir atvinnurekendahliðar njóta alls rýmisins, á meðan kröfur launafólks eru endursagðar af andstæðingi þeirra. Þegar viðfangsefnið er deila milli aðila vinnumarkaðarins hlýtur að teljast grundvallarskylda að leita til beggja aðila. Auk þess þyrfti efnisleg fullyrðing um að kaupmáttur hafi aukist „meira en vænst var" að vera studd tölum úr opinberum gögnum, til dæmis frá Hagstofunni eða Seðlabankanum; án þeirra er lesandinn skilinn eftir með óstaðfesta skoðun eins aðila.

Greinin byggir á skýrt tilgreindum heimildum, þ.e. greiningardeildum tveggja stærstu viðskiptabanka landsins, og vísar til opinberrar birtingar Hagstofunnar á vísitölu neysluverðs. Tölulegar upplýsingar eru nákvæmar og auðsannreynanlegar. Framsetningin er hlutlaus og lýsandi; greinin lýsir spám og aðstæðum án þess að taka afstöðu til þess hvort forsenduákvæði eigi að leiða til uppsagnar samninga eða hvaða viðbrögð séu æskileg. Veikleiki er smávægilegur: greinin vísar til „stöðugleikasamninganna" og tilgreinir viðmiðið 4,7% án nánari skýringar á forsögu þess viðmiðs eða hvaða kjarasamningar eru nákvæmlega í húfi, sem gæti verið óljóst fyrir lesendur sem ekki fylgjast náið með vinnumarkaðsmálum. Að öðru leyti er þetta vel unnin, hnitmiðuð efnisumfjöllun sem sinnir hlutverki sínu.

Greinin er í raun endursögn á tilkynningu Samtaka iðnaðarins, sem er eini heimildamaður fréttarinnar. Tölulegar fullyrðingar um vanskil byggingariðnaðarins, skuldir hjá stóru bönkunum þremur og væntingavísitölu Gallup eru allar settar fram í orðum SI, án þess að blaðamaður sannreyni þær sjálfstætt eða setji í samhengi. Seðlabankinn, sem tekur vaxtaákvörðunina, fær ekkert rými til svara eða andmæla, og enginn óháður hagfræðingur er spurður. Fyrirsögnin dregur úr tölum sem SI leggja fram og gefur þeim gildi staðreynda, þótt heimildin sé augljóslega hagsmunatengd. Þetta er í besta falli almenn miðlun á fréttatilkynningu, ekki sjálfstæð blaðamennska.

Greinin er í raun og veru endursögn á skoðanapistli Daniel Hannans í The Telegraph, en hún er birt undir fréttaflokki, ekki sem skoðun eða greining. Þetta skapar veigamikinn vanda: lesandinn fær andstæðusjónarmið ESB-aðildar eins og þau komi frá fréttamiðli, án þess að nokkurri gagnrýnislegri skoðun sé beitt á fullyrðingar Hannans. Enginn Evrópusinni, enginn hagfræðingur, enginn íslenskur stjórnmálamaður sem styður viðræður fær orðið. Tölur Hannans, til dæmis um kostnað á hvern Íslending og vísun í „Dan Mitchell" bandaríska hagfræðinginn, eru birtar án þess að efni þeirra sé sannreynt eða sett í samhengi. Staðhæfing um að fiskistofnar yrðu skilgreindir sem „sameiginleg auðlind" er stór fullyrðing sem hefði þurft nánari útskýringu eða gagnrýni. Framsetningin er einhliða: allt er sett fram úr sjónarhorni ESB-andstæðinga og engin tilraun er gerð til jafnvægis. Í stuttu máli er þetta afritun á skoðunarskrifi erlends pólitíkusa sem birt er sem frétt, án sjálfstæðrar heimildavinnu eða andmælaréttar.

Greinin byggir á einum heimildarmanni, Kristínu Helgu Magnúsdóttur, og meistararitgerð hennar. Það er skiljanlegt í viðtalsfrétt af þessu tagi, en nokkur atriði kalla á athugasemdir. Tölur frá Drekaslóð um sextíu eineltismál, þar sem gerandinn hafi verið karl í aðeins einu tilviki, eru sláandi og hefðu átt að hvetja blaðamann til að leita til annarra heimilda: fulltrúa Drekaslóðar, vinnueftirlitsins eða fræðimanna á sviðinu. Engin rödd kemur fram sem setur niðurstöðurnar í samhengi eða veltir fyrir sér hvort úrtakið endurspegli stærra mynstur. Einnig er vert að nefna að viðmælendur rannsóknarinnar voru aðeins tíu, sem er eðlilegt í eigindlegri rannsókn en takmarkar alhæfingargetu. Greinin tekur þó ekki fram þá takmörkun. Framsetningin er hlutlæg í tón en hefði orðið sterkari ef blaðamaður hefði leitað til atvinnurekenda eða stéttarfélaga til að fá viðbrögð við þeirri gagnrýni sem felst í niðurstöðunum.

Greinin er í raun viðtal við einn heimildamann, Sigurð Hannesson framkvæmdastjóra Samtaka iðnaðarins, og birtist sem ritstjórnarefni fremur en greining eða jafnvæg frétt. Sjónarmið Seðlabankans, sem á í hlut, eru hvergi til staðar; enginn hagfræðingur utan samtakanna fær að meta kröfuna um óbreytta vexti, og engin tilraun virðist gerð til að kanna hvort rök standi til vaxtahækkunar. Fyrirsögnin sameinar hagsmunabaráttukröfu og dramatíska lýsingu á stöðunni án þess að greinin sjálf leggi mat á hvort sú staðfesting eigi við. Fullyrðingar um vanskil og viðkvæma stöðu byggingariðnaðar eru óstudd tilvísun í gögn innan greinarinnar sjálfrar; gætu verið studd í gögnum samtakanna en lesandinn getur ekki sannreynt þær hér. Þetta er dæmi um fréttaflutning sem virkar fremur sem talsmennska en sjálfstæð blaðamennska, þar sem ein rödd ræður leiðinni frá upphafi til enda. Hefði blaðamaðurinn leitað til Seðlabankans eða óháðs sérfræðings, hefði greinin átt sér betri stoð.

Veigamesti gallinn er að Hafnarfjarðarbær, aðili sem sakaður er um alvarlegt brot, fær ekkert rými til svara. Greinin nefnir nafngreinda fulltrúa bæjarins, þar á meðal bæjarstjóra og annan starfsmann, en blaðamaður virðist ekki hafa leitað til þeirra eða annarra talsmanna sveitarfélagsins. Þetta er grundvallarskortur á jafnvægi í frétt sem birtist undir ritstjórnarmerki, ekki skoðanadálki. Heimildin er ein og söm: opinber Facebook-færsla Tinnu. Þó hún sé nafngreind og sjónarhorn hennar skýrt, er ekkert sjálfstætt mat á fullyrðingum hennar, til dæmis um rétt hennar samkvæmt höfundalögum, um vörumerkjaskráningu hjá Hugverkastofu eða um raunverulega afstöðu bæjarins. Það hefði verið auðvelt að staðreyna slík atriði. Framsetningin miðlar fullyrðingum Tinnu án nokkurs fyrirvara eða andstæðra sjónarmiða, sem gerir fréttina nánast að einni rödd. Það hefði ekki þurft mikið: eitt símtal við bæjarfulltrúa eða tilvísun í að haft hafi verið samband án svara hefði breytt myndinni verulega.

Greinin byggir á skýrum frumheimildum: bréfi ríkislögreglustjóra til ríkissaksóknara og skýrslutöku af Guðjóni Valdimarssyni, bæði skjöl sem Nútíminn segist hafa undir höndum. Þetta er sterk heimildavinna og blaðamaðurinn gerir sér grein fyrir takmörkunum gagnanna, til dæmis þegar tekið er fram að ljósmyndir af Sindra með riffil sanni ekki tegund vopnsins. Setningin um að ásakanir í lögreglugögnum beri ekki að líta á sem staðreyndir er jákvæð og sýnir meðvitað vinnulag.

Hins vegar er framsetningin ekki alveg í jafnvægi. Fyrirsögnin leggur áherslu á það sem „tengdi föður ríkislögreglustjóra við hryðjuverkamálið" en greinin sjálf sýnir að Guðjón neitaði afdráttarlaust og rannsóknin var felld niður. Niðurstaðan, að málið var fellt, kemur ekki fram fyrr en í allra síðustu setningu greinarinnar. Þessi uppbygging getur gefið lesendum skekkta mynd ef þeir lesa aðeins fyrirsögn og inngangsmálsgrein. Engin tilraun er gerð til að ná í viðbrögð frá Guðjóni sjálfum eða lögmanni hans, frá Sigríði Björk eða frá Sindra. Þegar svona alvarleg efni eru til umfjöllunar, þar sem nafngreindur einstaklingur er tengdur við ólögleg vopn og hryðjuverkamál, hefði verið eðlilegt að leita eftir viðbrögðum viðkomandi aðila, jafnvel þótt þeir neiti að tjá sig.