Bókun 35: Ósigur Íslands er ekki sjálfgefinn
Aðsend skoðanagrein þar sem hagfræðingur andmælir þeirri fullyrðingu Margrétar Einarsdóttur prófessors að Ísland muni óhjákvæmilega tapa samningsbrotamáli vegna bókunar 35. Höfundur telur vandaða málsvörn hafa gildi, jafnvel þótt málið tapist, og mælir með að hún fari fram samhliða pólitískri skoðun á skýrara lagaákvæði.
Sterkasti þáttur greinarinnar er aðgreiningin í upphafi: höfundur sundurgreinir þrjár spurningar sem hann telur andmælandann blanda saman, það er umfang skyldunnar, hvort íslenskur réttur uppfylli hana og hvernig dómstóllinn myndi úrskurða. Sú aðgreining ber alla röksemdafærsluna uppi. Hún er heiðarleg, því höfundur viðurkennir „augljósan vanda“ í innleiðingunni í stað þess að afneita honum.
Veikleikinn felst í því hve lítið lesandinn fær að sjá af málflutningi Margrétar sjálfrar. Fyrirsögn hennar er tilfærð, en röksemdum hennar er lýst í endursögn höfundar. Lesandinn getur því ekki metið hvort „staðreyndin“ sem gagnrýnd er hafi verið sett fram jafn afdráttarlaust og hér er gefið í skyn. Dómur Hæstaréttar í fæðingarorlofsmálinu er nefndur án málsnúmers, og fjögur EFTA-mál eru talin upp án þess að skýrt sé hvernig hvert þeirra styður niðurstöðuna.
Röksemdafærslan hvílir að mestu á orðinu „gæti“. Höfundur sýnir fram á að tap sé ekki fyrirfram ráðið, en ekki að málsvörn eigi raunhæfa vinningsvon. Það er hóflegra markmið en fyrirsögnin gefur til kynna, þótt það sé heiðarlega framsett.
