Skiptir stærðin máli?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er skýrt nafngreindur sem stjórnarmaður Evrópuhreyfingarinnar, sem er til fyrirmyndar hvað gagnsæi varðar. Meginstyrkur greinarinnar er að hún vísar í Eurobarometer, opinbera og sannreynanlega könnun, og tilgreinir tölulegar niðurstöður eftir löndum. Þetta gefur lesandanum tækifæri til að kanna gögnin sjálfur. Meginveikleikinn snýr að rökfræðinni: Eurobarometer mælir viðhorf almennings til aðildar, en höfundur notar þau viðhorf sem sönnun þess að smáþjóðir hafi raunveruleg áhrif á stefnumótun ESB. Þetta er verulegur rökfræðilegur hringur; ánægja almennings getur stafað af fjölmörgum öðrum þáttum, svo sem aðgangi að innri markaðnum, byggðasjóðum eða ferðafrelsi, án þess að segja nokkuð um pólitísk áhrif smáríkja á löggjöf. Höfundur viðurkennir þetta í stuttu máli með orðunum „þetta er auðvitað bara mæling á viðhorfum," en byggir engu að síður alla niðurstöðu sína á þessum sömu gögnum. Einnig er fullyrðingin um að meirihluti Breta vilji ganga aftur í ESB sett fram án tilvísunar í tiltekna könnun eða heimild, þótt slíkar kannanir séu til og lesandinn gæti fundið þær. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt verk: skýr afstaða, nafngreindur höfundur með upplýstan hagsmunatengsl, og tölulegar heimildir sem hægt er að staðreyna. Rökfræðin hefði þó styrkst verulega ef höfundur hefði vísað í fræðilegar rannsóknir á raunverulegum áhrifum smáríkja í ráðherraráðinu eða á öðrum vettvangi ESB, frekar en að reiða sig nánast eingöngu á viðhorfakönnun.