Þegar kerfið verður hluti af vandanum
Tveir verkefnastjórar forvarna hjá Reykjavíkurborg nýta fyrirlestur Caroline Lanskey frá Cambridge-háskóla til að færa rök fyrir því að viðbrögð kerfisins, ekki aðeins hegðun barnsins, móti feril barna í vanda. Þær tengja líkan Lanskey og van den Brink við farsældarlögin og samstarfsyfirlýsingu frá desember 2024 og telja að samþættingarstarf eins og þeirra eigið þurfi áfram skýrt umboð og svigrúm.
Lokaorð greinarinnar segja mest: höfundar færa rök fyrir mikilvægi starfa sem þær gegna sjálfar. Vísir birtir greinina sem skoðun og höfundar gera skilmerkilega grein fyrir stöðu sinni. Lesandinn þarf samt að taka eftir því að fræðilega umgjörðin endar sem rökstuðningur fyrir áframhaldandi umboði verkefnastjóra.
Rökfærslan er skipuleg og vel undirbyggð. Líkan Lanskey og van den Brink er kynnt með sjö skilgreindum áhrifasviðum, samstarfsyfirlýsingin er dagsett og aðilar hennar taldir upp, og ákvæði farsældarlaganna eru endursögð á þann hátt að lesandi getur flett þeim upp. Höfundar gera líka greinarmun á því sem fyrirlesturinn fjallaði um, réttarvörslukerfi, og eigin yfirfærslu á íslenskt þjónustukerfi. Það er heiðarlegt.
Veikleikinn felst í því sem vantar. Engin gögn eru lögð fram um árangur starfsins frá 2024 og engin dæmi sýna að samþætting hafi breytt ferli barns. Tilvitnun í Lanskey um að ungmenni séu leiðtogar framtíðarinnar bætir engu við rökin.
