„Það kostar peninga að afla peninga“
Frétt af blaðamannafundi þar sem þingmálaskrá ríkisstjórnarinnar var kynnt, byggð á tilvitnunum í Ingu Sæland og Kristrúnu Frostadóttur. Upptaka af fundinum er sett með fréttinni, sem styrkir sannreynanleika. Fullyrðingar ráðherranna, þar á meðal um hundrað milljarða kostnað fátæktar, eru bornar áfram án sjálfstæðrar athugunar.
Sterkasta hlið fréttarinnar er einföld: upptaka af blaðamannafundinum fylgir, tilvitnanir eru langar og skýrt eignaðar nafngreindum ráðherrum. Lesandinn getur sannreynt hvað var sagt. Það er meira en oft fæst úr fundarfréttum.
En hundrað milljarða talan situr óhögguð. Inga vísar til skýrslu sem unnin var í tíð Katrínar Jakobsdóttur um samfélagslegan kostnað fátæktar, og blaðamaðurinn lætur það standa án þess að nefna hver gerði skýrsluna, hvernig talan er reiknuð eða hvað hún nákvæmlega mælir. Þetta er ekki ósannreynanleg fullyrðing; hún er einfaldlega ekki sannreynd innan fréttarinnar. Sama gildir um lýsinguna á „hallalausum fjárlögum upp á fimm milljarða“, sem er óskýr og hefði mátt umorða.
Jafnvægið er þunnt. Gagnrýni stjórnarandstöðunnar fær eina setningu án þess að nokkur sé nafngreindur, og engin tilraun er sýnileg til að ná viðbrögðum. Fjárlagafrumvarp er umdeilt mál og hér tala einungis tvær ráðherrar. Blaðamaðurinn hefði getað hringt í fjárlaganefnd eða talsmann minnihlutans; það vantar.
Orðavalið hallar líka: „valkyrjanna“ og „fór mikinn“ eru ekki hlutlaus lýsing.
