Sæti við borðið – eða sæti á ganginum?

Greinin er birt sem skoðun og höfundur gefur sig strax fram sem stjórnarmann í öldungaráði Viðreisnar, sem er til fyrirmyndar um gagnsæi. Rökin eru skipulega sett fram og byggja á almennri þekkingu á stofnanaumgjörð ESB: ráðherraráðinu, Evrópuþinginu og vægi smáríkja. Þar skortir þó tilvísanir í áþreifanleg dæmi eða rannsóknir til stuðnings þeirri fullyrðingu að Malta, Lúxemborg, Írland og Danmörk hafi „áhrif langt umfram íbúafjölda"; þetta er matsatriði sem hefði styrkt greinina ef stutt væri dæmasögu eða gögnum. Söguleg dæmi eru orðuð óformlegum stíl, eins og frásögn af vini höfundar sem beið á gangi, sem gefur texta persónulegan blæ en býr ekki til staðfestanlega heimild. Sem skoðanagrein er þetta þó bærilegt verk: rökfærslan er samkvæm sjálfri sér, gagnrýnin á andstöðurök er heiðarleg þótt einhliða, og höfundur leynir ekki pólitískri afstöðu sinni. Helsti veikleikinn er að greinin sleppir algjörlega gagnrökum um fullveldisafsal eða efnahagslega áhættu af ESB-aðild, sem hefði gert rökstuðninginn sannfærandi fyrir breiðari lesendahóp.