Þver­sögn um­burðar­lyndis og góð­mennsku

Greinin er birt sem skoðun og skal metin á forsendum rökfærslu og hugverklegrar heiðarleika. Upphafið er vænlegt: höfundur vísar í nafngreinda könnun Félagsvísindastofnunar og tilgreinir ummæli Rúnars Vilhjálmssonar prófessors í Kastljósi 4. maí, sem er sannreynanleg heimild. Þetta er styrkur. Vandinn kemur í ljós þegar rökfærslan þróast. Höfundur notar lykilhugtakið „þversögn umburðarlyndisins" frá Karl Popper en útfærir það aldrei sem formlega röksemd; hann fullyrðir að mannréttindastefna borgarinnar geti orðið minnihlutahópum „til meins frekar en framdráttar" án þess að nefna eitt áþreifanlegt dæmi þar sem skaði hefur hlotist af. Þetta er kjarnagalli í skoðanagrein: meginþesið stendur án stoða. Orðræðan um „ráðhússherinn" er ítrekuð og ýkt, kallar borgaryfirvöld „her" með „augnblöðkum" og lýsir mannréttindastarfi í gæsalöppum sem „göfugu" markmiði. Slík háleitin kaldhæðni dregur úr trúverðugleika rökfærslunnar frekar en að styrkja hana. Tilvísunin í Ed Husain er í lagi sem hugmyndastuðningur en tilvitnunin fjallar um almennt félagslegt fyrirbæri, ekki sérstaklega um Reykjavíkurborg, og tengist ekki beint þeim aðstæðum sem höfundur lýsir. Einnig er vert að benda á framsetninguna: greinin setur mannréttindastarf borgarinnar fram sem sjálfgefinn skaðvald en nefnir aldrei möguleikann á því að slíkt starf geti haft raunverulegan ávinning, sem er veikleiki í hugverklegri heiðarleika. Þrátt fyrir að könnunargögnin og orð Rúnars séu raunverulegur styrkleiki hefði greinin orðið sannfærandi ef höfundur hefði nefnt dæmi um bælingu ólíkra skoðana í borginni eða sýnt fram á kostnað mannréttindastarfsins með áþreifanlegum tölum.