Hvaða meirihluta er hægt að mynda í borginni?

Greinin er stöðluð kosninga­yfirlit sem sinnir vel grunnhlutverki sínu: hún tilgreinir úrslit, fjölda kjörinna borgarfulltrúa og helstu samstarfsmöguleika. Beinar tilvísanir í oddvita, bæði Hildi Björnsdóttur og Pétur Marteinsson, gefa lesendum aðgang að fyrstu viðbrögðum lykilaðila. Einnig er vísað til yfirlýsinga Ara Edwalds, Einars Þorsteinssonar og Bjargar Magnúsdóttur um samstarfsvilja, sem gefur breiðari mynd af stöðunni. Það sem skortir er samhengi og dýpt. Engin tilraun er gerð til að greina hvaða áhrif þessi úrslit hafa á stefnumótun eða hvaða málefnaleg álitaefni standa í vegi fyrir ólíkum meirihlutum. Fullyrðingin um að Samfylkingin hafi fengið „sína verstu niðurstöðu í borginni frá upphafi" stendur án frekari heimilda eða samanburðar við eldri úrslit; lesandinn getur ekki sannreynt hana innan greinarinnar sjálfrar. Hvergi er vikið að sjónarmiðum Vinstri grænna, Sósíalista eða Pírata um stöðuna, sem gerir greinina einhæfari en þörf er á. Framsetningin hallast lítillega að Sjálfstæðisflokknum þar sem sigurhugtakið er ítrekað og pálmaviðlíkingin notuð tvisvar, en það er fremur stílbragð en pólitísk afstaða. Á heildina litið er þetta ásættanleg yfirlitsgrein á kjörnótt, þótt hún sé heldur grunn.