Við erum froskar í vatni sem nálgast suðu
Skoðanagrein tveggja jarðvísindamanna í stjórn Ungra umhverfissinna sem gagnrýnir niðurskurð á loftslags- og orkusjóði í nýjum fjárlögum og aðgerðaleysi ríkisstjórnarinnar í loftslagsmálum. Greinin hvílir á einni tölulegri fullyrðingu en byggir að öðru leyti á retórískum spurningum. Bakgrunnur höfunda er tilgreindur skýrt.
Greinin er birt sem skoðanagrein og verður því metin á forsendum röksemdanna. Sterkasta hald hennar er þriggja komma tveggja milljarða niðurskurður á loftslags- og orkusjóði; sú tala er ekki rakin til tiltekins kafla í fjárlagafrumvarpinu, en lesandi getur í grundvallaratriðum flett henni upp í opinberu gagni sem greinin vísar til. Það er lágmark, ekki lúxus.
Best er þar sem höfundar halda sig við fagsvið sitt. Umfjöllunin um Atlantshafshringrásina er sett fram með viðeigandi óvissu, ekki sem vissa, og það er heiðarlegt. Verra er að fullyrðingin um að endurheimt votlendis hafi verið „lítil miðað við stór orð“ stendur án nokkurs mælikvarða. Hér hefðu tvær tölur, hektarar eða fjárheimildir, gert meira en heil efnisgrein af áminningum.
Síðasti þriðjungur greinarinnar leysist upp í röð retspurninga um bráðnandi jökla, sinuelda og brunnin heimili. Myndmálið er kraftmikið en það ber ekkert nýtt fram. Höfundar nefna aldrei hvers vegna fjárheimildirnar voru skornar niður eða hvað ætti að víkja í staðinn; röksemdin um forgangsröðun ríkisfjármála er þar með ósvarað. Hreinskilnar upplýsingar um félagsaðild höfunda eru greininni til tekna.
