Allar þjóðaratkvæðagreiðslur Íslendinga

Það sem greinin gerir best er líka það sem hún gerir sjaldgæft: hún birtir orðréttan texta kjörseðlanna frá 2010, 2011 og 2012 í heild. Þar er lesandinn settur beint að frumgagninu í stað þess að fá endursögn, og það er raunverulegt gildi fyrir þann sem vill skilja hvað í ósköpunum var í raun kosið um í Icesave-málinu. Smáatriðin sem bætt er við, að einungis karlar höfðu kosningarétt 1908 og að spænska veikin gekk yfir landið þegar sambandslögin voru borin undir þjóðina, eru einmitt sú tegund samhengis sem gerir tölur læsilegar.

En engin heimild er nefnd, hvergi. Kjörsóknartölur og hlutföll frá 1908, 1916, 1933 og 1944 eru til í opinberum gögnum, hjá landskjörstjórn, Hagstofu og í yfirlitum Alþingis, og hefðu kostað eina línu að vísa til. Úrslit kosninga eru vissulega opinber söguleg gögn, en þegar greinin sjálf byggir nánast alla framsetningu sína á talnaröðum er skortur á einni tilvísun ónauðsynleg þjónustuskerðing við lesandann sem vill fletta upp.

Og þá kemur að því sem heimildatilvísun hefði líklega afstýrt: hlutföllin frá 1916 eru gefin sem 91,8% nei og 8,3% já. Það er 100,1%. Lítil villa, en hún grefur undan trausti á öllum öðrum tölum í grein sem hefur ekkert annað að bjóða en tölur.

Eitt efnislegt samhengi vantar líka. Hvorki 1908, 1916 né 2012 voru bindandi atkvæðagreiðslur, og í tilviki stjórnarskrárkosningarinnar 2012 er ráðgefandi eðli hennar sjálfur kjarninn í þeirri þrætu sem hefur staðið síðan. Greinin telur upp niðurstöðurnar og lætur þar við sitja. Að nefna lagalegt gildi hverrar atkvæðagreiðslu hefði verið eðlilegur hluti af yfirliti sem birt er einmitt á degi tíundu, eða níundu, atkvæðagreiðslunnar.

Framsetningin er hlutlaus. Engin atkvæðagreiðsla fær mildari eða harðari umfjöllun en önnur, hvorki Icesave né stjórnlagaráð, og engin túlkun er lögð á kosninguna sem fram fer í dag. Það er rétt val fyrir efni af þessu tagi.