Bolli Héðinsson skrifar: Hverjir eru valkostirnir?
Skoðanagrein í formi punktalista þar sem formaður bankaráðs Seðlabankans mælir fyrir aðild að Evrópusambandinu. Höfundur gerir eigin stöðu og bakgrunn skýran, en röksemdirnar eru fullyrðingar fremur en rökstuðningur: engin gögn, engin dæmi og lykilstaðhæfingar um efnahagsstjórn eru látnar standa óútskýrðar. Sterkustu gagnrökum aðildar er ekki svarað.
Greinin er birt sem skoðanaefni og verður því ekki mæld á jafnvægi heimilda, heldur á því hvort rökin standist. Höfundur gerir eitt vel: hann upplýsir sjálfur um stöðu sína sem formaður bankaráðs Seðlabanka Íslands og fyrri störf sem efnahagsráðgjafi. Lesandinn veit hver talar og út frá hvaða reynslu, og það er lágmarkskrafa sem margir pistlahöfundar sleppa.
Efnislega er þetta hins vegar listi yfirlýsinga án undirbyggingar. Kjarnafullyrðingin, að aðild færi „íslenskum stjórnvöldum tæki og tól til að stýra efnahagsmálum þjóðarinnar með árangursríkari hætti“, er sett fram tvisvar en aldrei útskýrð. Hvaða tæki? Ef svarið er evran þarf höfundur að takast á við þá augljósu mótbáru að myntsamstarf felur í sér að afsala sér sjálfstæðri peningastefnu, ekki að fá ný stjórntæki. Frá manni með þennan bakgrunn hefði mátt vænta einnar málsgreinar um raunverulegan farveg, ekki slagorðs. Sama gildir um staðhæfinguna að Bandaríkin séu líkleg til að „krefjast yfirráða hér líkt og þeir gera í Grænlandi“; það er óvenju sterk fullyrðing sem er látin standa án nokkurs rökstuðnings.
Alvarlegasti veikleikinn er þó að greinin nefnir ekki einu sinni þau atriði sem mest er deilt um í þessu máli: sjávarútvegsstefnuna, landbúnaðinn, framsal valdheimilda. Punkturinn um „reglufargan“ er sá eini sem tekur á gagnrökum og hann gerir það með því að snúa þeim upp í mótsögn hjá andstæðingum, án þess að sýna hvernig full aðild myndi í reynd létta regluverkið. Skýr og hreinskilin afstaða, en málflutningur sem sannfærir aðeins þá sem eru sammála fyrir.
