Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar: Hvernig kjósendur tryggja lýðræðið?
Skoðanagrein um sjálfstæði kjósenda þar sem höfundur hvetur til gagnrýninnar hugsunar og hafnar blindri flokkstryggð. Röksemdirnar eru samhangandi og heiðarlega framsettar, en greinin er algerlega óhlutbundin: engin íslensk dæmi, engin gögn, ekkert tilfelli þar sem hugmyndin er reynd á raunverulegu ágreiningsmáli.
Birt sem lesendagrein, og gagnrýnin miðast við það: rök og heiðarleika, ekki heimildajafnvægi.
Sterkasta atriði greinarinnar er sjálfsprófið sem höfundur setur fram: myndi ég trúa sömu rökum ef þau kæmu frá öðrum flokki? Þarna er hann að beita eigin mælistiku á sitt eigið lið, og það er sá hluti textans sem hefur raunverulegt bit. Spurningalistinn um heimildir, hagsmuni og langtímaáhrif er einnig nothæfur og ekki bara skraut.
Vandinn er að greinin snertir aldrei jörðina. Höfundur nefnir ekki eitt einasta íslenskt mál, eina fyrirsögn eða eitt dæmi um flokk sem gekk að atkvæðum sem vísum. Fullyrðingar um að samfélagsmiðlar magni reiði og ótta eru settar fram sem sjálfsagður hlutur, þótt hægt hefði verið að styðja þær. Þegar allt er sagt í kennslubókarstíl er engin leið að vita hvort höfundur beiti sinni eigin mælistiku á neitt sem kostar hann eitthvað.
Það vantar líka viðnám. Höfundur ræðir aldrei mótrökin: að flokkatryggð skapi stöðugleika, að stjórnmál byggist á samtakamætti, að fullkomlega hreyfanlegur kjósandi geti verið auðveldari bráð lýðskrums. Grein um gagnrýna hugsun sem tekst ekki á við bestu gagnrökin gegn sjálfri sér nær ekki alla leið.
