Ís­lensk ofbeldismenning og réttarríkið

Sem skoðanagrein ber að meta þennan texta á forsendum rökstuðnings og hugverks, ekki hefðbundinnar fréttamennsku. Höfundur nefnir nafngreindan Facebook-hóp og vitnar beint í innlegg þaðan, sem gefur lesandanum kost á að sannreyna tilvitnunina sjálfur; það er styrkleiki. Meginrökin eru skýr og byggð á viðurkenndum lagalegum meginreglum: sakleysisreglu og sönnunarbyrði. Tilvitnunin í Julianus keisara er þó rangt tímasett (sögð vera „fjórða öld f. Kr." en Julianus var keisari á fjórðu öld e. Kr.), sem er smávægilegur en áberandi ónákvæmni sem skerðir vandaðan lestur. Helsti veikleiki greinarinnar er hversu einhliða lýsingin á Facebook-hópnum er. Höfundur lýsir hegðun hópsins sem skipulagðri einelti og ógnanherferð en nefnir ekkert dæmi, engan tiltekinn atburð og engin viðbrögð frá stjórnendum hópsins eða þeim sem þar skrifa. Fyrir skoðanagrein er ekki krafa um jafnvægi í hefðbundinni merkingu, en rökstuðningur verður sannfærandi hversu meiri gagnrýni hans er studd áþreifanlegum dæmum. Greinin er í raun skilvirk hugmyndafræðileg varnarræða fyrir réttarríkið, en hún hefði styrkt sig verulega ef höfundur hefði nefnt eitt eða tvö raunveruleg tilvik sem sýna fram á skaðann sem hann lýsir. Rökfærslan um fórnarkostnað sakleysisreglunnar er skýr og viðurkennd; ekkert í textanum bendir til ósanngjarnar pólitískrar slagsíðu umfram almennt frjálslynda afstöðu sem höfundur lýsir sjálfur yfir.