Geta opin­berir starfs­menn bara hlaupið hraðar?

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og höfundur er nafngreindur þingmaður Sjálfstæðisflokksins. Gagnsæið er þar með gott: lesandinn veit nákvæmlega hvaðan sjónarhornið kemur. Rökstuðningurinn er að mestu leyti skýr og sannreynanlegur; vísað er í viðtal Kristrúnar Frostadóttur á Bylgjunni, kostnaðarmat utanríkisráðuneytisins, skýrslu þess frá apríl 2013 og ummæli Jóns Bjarnasonar um reynslu Jóhönnustjórnarinnar. Þetta eru raunverulegar heimildir sem lesandinn getur leitað uppi. Hins vegar ber greinin skýrt einkenni hagsmunagæslu frekar en greiningarstarfs. Höfundur slær á sömu strengi og Sjálfstæðisflokkurinn hefur gert í umræðunni um ESB og setur kostnaðarmatið í versta ljós án þess að kanna aðrar hliðar, til dæmis mat annarra sérfræðinga eða rök þeirra sem telja viðræður geti gengið hratt. Fullyrðingin um að EES-hagsmunagæsla hafi „verið endurreist" undir Guðlaugi Þór er sett fram sem staðreynd án frekari heimilda. Sem skoðanagrein þarf hún ekki jafnvægi á borð við fréttaskrif, en hugmyndafræðileg framsetning er greinileg; þetta er pólitísk röksemdafærsla, vel merkt sem slík.