Fyrrverandi þingmaður Sjálfstæðisflokksins segir já á morgun „sóma síns vegna“
Fréttin endursegir og birtir langa kafla úr aðsendri grein Vilhjálms Bjarnasonar í Morgunblaðinu án nokkurrar sjálfstæðrar vinnslu. Heimildin er nafngreind og gagnsæ, en engin viðbrögð eru sótt frá þeim sem harðlega er veist að og lesandinn fær ekkert samhengi um sjálfa þjóðaratkvæðagreiðsluna.
Heimildin er í það minnsta uppi á borðinu: strax í fyrstu efnisgrein kemur fram að efnið sé úr grein Vilhjálms í Morgunblaðinu þann sama dag, og lesandinn getur flett henni upp. Fyrirsögnin fer rétt með orðalag hans. Það er nafngreindur, þekktur stjórnmálamaður að lýsa afstöðu sinni fyrir atkvæðagreiðslu, og slíkt er fréttnæmt í sjálfu sér.
En hér er nákvæmlega ekkert lagt til. Fyrri helmingur fréttarinnar endursegir það sem síðari helmingurinn birtir svo orðrétt, og útkoman er endurbirting á skoðanagrein annars miðils í fréttabúningi. Alvarlegra er að í tilvitnuninni eru nafngreindir menn, Ólafur Ragnar, Ögmundur, Guðni Ágústsson og Jón Bjarnason, sagðir hafa fært „eymd og fátækt“ yfir sveitir landsins og allt sem þeir hafi gert hafi verið rangt. Miðillinn ber þessi ummæli áfram án þess að leita nokkurra viðbragða. Sama gildir um forystu Sjálfstæðisflokksins, sem sögð er komin í „undarlegt samband við afturhaldsöfl“; ekkert bendir til að reynt hafi verið að ná í flokkinn.
Þá vantar grundvallarsamhengi. Hvað nákvæmlega er kosið um á morgun? Hvaða spurning stendur á kjörseðlinum? Lesandi sem ekki fylgist grannt með fær ekkert svar. Orðaval fréttamannsins sjálfs er hlutlaust, sagnirnar „rekur“ og „telur“ halda fjarlægð, og það er greininni til tekna.
Niðurstaða: gagnsæ heimildatilvísun bjargar þessu frá því versta, en endurunnin skoðanagrein með ómótmæltum aðfinnslum að nafngreindum mönnum og engu samhengi um kosninguna sjálfa er ekki fullnægjandi fréttamennska daginn fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu.
