Ragnar Þór Ingólfsson: Framganga stjórnarandstöðunnar með hreinum ólíkindum

Þetta er í eðli sínu ritstjórnarefni byggt á hlaðvarpsviðtali, en framsetningin er einróma: ráðherrann fær ótakmarkað rými til að lýsa stjórnarandstöðunni sem óskynsamlegri og kjósendum fjarlægri, án þess að nokkur fulltrúi andstöðunnar fái að svara. Spyrillinn, Ólafur Arnarson, dregur í sama áttina; hann tekur undir röksemdir ráðherrans með athugasemdum eins og „sem allir eru í raun og veru sammála um" og vísar til verðhækkana við áramót sem styður frásögnina. Þetta er ekki eiginleg spurningamiðuð blaðamennska heldur vettvangur sem ráðherra fær til að skýra sína stöðu. Efnislega er vísað til nafngreindra aðila, svo sem Bílgreinarsambandsins, verðlagseftirlits ASÍ og stéttarfélagsins Visku, sem styðja fullyrðingar um að verðlækkanir hafi ekki skilað sér til neytenda. Þær heimildir styrkja hluta frásagnarinnar. Hins vegar vantar alfarið rödd frá þeim sem taldir eru hafa hamlað málinu á þingi. Ekki einn stjórnarandstöðuþingmaður er nefndur á nafn, hvað þá látinn koma að sínum rökum. Fullyrðingin um „met í málþófi" er óstudd tölum eða dæmum. Þegar ritstjórnarefni er birt sem fréttamiðað viðtal þarf lesandinn a.m.k. grunnskilning á andstæðum rökum, sérstaklega þegar viðmælandinn gengur jafn langt og hér í að efast um heiðarleika gagnaðilans.