Keðjuverkun vaxtaokurs og verðbólgu
Þingflokksformaður Flokks fólksins gagnrýnir hávaxtastefnu Seðlabankans í skoðanagrein og heldur því fram að vaxtahækkanir bitni mest á skuldugum og tekjulágum heimilum en séu jafnvel farnar að kynda undir verðbólgu. Hún vitnar til gagnrýni formanns Samtaka iðnaðarins og leggur til tímabundinn, tekjutengdan skyldusparnað í stað vaxtahækkana.
Þorsteinn Víglundsson er burðarstoðin í málflutningnum, en hann segir ekki það sama og höfundur. Samkvæmt endursögninni gagnrýnir hann tvær síðustu vaxtaákvarðanir og hættu á harðri lendingu. Hann styður hvorki kenninguna um að vaxtahækkanir fóðri verðbólgu né tillöguna um skyldusparnað. Greinin, sem birtist undir merkjum skoðunar, lætur þó líta út fyrir að atvinnulífið hafi gengið til liðs við málstað Flokks fólksins.
Fullyrðingin „Reynslan sýnir“ stendur án nokkurra gagna. Sama á við um „þúsundir heimila“ sem sögð eru hafa flúið í verðtryggð lán, þótt tölur um það liggi fyrir hjá Seðlabankanum. Þá er togstreita í rökunum sem höfundur leysir ekki úr: vaxtahækkanir eiga í senn að bíta lítið á eyðslu efnameiri hópa og að vera nógu öflugar til að ýta kostnaði út í verðlag. Lesandinn fær heldur ekki að vita að vextir hafa lækkað úr níu prósentum, sem fer illa saman við orðin „sífelldar vaxtahækkanir“.
Tillagan um skyldusparnað er skýrt sett fram og höfundur gerir hreint fyrir sínum dyrum um eigin aðild að málinu. Gallar tillögunnar og framkvæmd hennar eru hins vegar hvergi ræddir.