Vilhelm Jónsson skrifar: Helvítis dallurinn má leka – bara ekki rugga honum

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun. Sem slík á hún að standast kröfur um innri röksemdafærslu og heiðarleika frekar en hefðbundna heimildanotkun. Vilhelm Jónsson nýtir formið vel: röksemdarfærslan er skýr, rauður þráður greinarinnar er afgerandi, og hann beinir spjótum sínum í margar áttir, ekki einungis að einum flokki eða stefnu. Hann gagnrýnir bæði sitjandi ríkisstjórn, Samfylkinguna og stjórnarandstöðuna, sem gefur textanum ákveðna trúverðugleikavigt. Hins vegar má benda á að sumar fullyrðingar hans eru settar fram sem óumdeilanlegar staðreyndir þótt þær séu í raun túlkunaratriði; til dæmis er staðhæfingin um að gjaldeyrisforðinn sé „tæpar 940 milljarðar" nokkuð nákvæm tala sem ekki er heimildarvísun með, þótt hún sé sannreynanleg í gögnum Seðlabankans. Á sama hátt er yfirlit hans yfir skuldsetningu bænda og stöðu ungra kaupenda á húsnæðismarkaði almennt þekkt, en einfölduð. Þetta er sterkur skoðanatexti sem krefst þess að lesandinn hugsi, en hann er ekki lausalaus við þá veikleika sem fylgja pólitískum pistlum: flóknum málum er stillt upp í einfalda mótsögn þar sem „óbreytt ástand" er andstæðingurinn og „breytingar" eru sjálfkrafa rökrétt svar. Röksemdin um ESB-viðræður er í grunninn sú að það kosti ekkert að semja og sjá hvað fæst, en hún vanmetur vísvitandi pólitískan kostnað og tíma viðræðna. Sem skoðanarpistill er þetta vel skrifað og hugvekjandi, en textinn ýkir vísvitandi til að knýja á röksemd.