Sak­laus uns Diljá á­kveður annað

„Nauðgarana sjö“: kjarni þessarar skoðanagreinar stendur á traustum grunni, því höfundur vitnar orðrétt í grein Diljár og tilgreinir birtingardag og fyrirsögn. Lesandinn getur sjálfur gengið úr skugga um orðalagið. Athugasemdin um sakleysisregluna og ábyrgð kjörinna fulltrúa er lögmæt og vel orðuð.

Veikari er staðhæfingin sem allt hvílir á, að mennirnir hafi „ekki einu sinni verið ákærðir“. Hún er eignuð óskilgreindum „upplýsingum sem fyrir liggja“, en hvorki er vísað í fréttir né gögn um stöðu málsins vestanhafs. Röksemd Diljár sjálfrar, um þögn karla í umræðunni, er auk þess aðeins svarað með því að endurtúlka hana sem kröfu um sakfellingu.

Mestu skiptir þó stökkið frá orðavali eins varaþingmanns yfir í alhæfingu um konur sem hóp. Ein grein er látin „styðja“ þá kenningu Helen Andrews að réttarríkið lifi ekki af verði konur meirihluti lögfræðinga, án þess að sú staðhæfing sé rædd eða vegin. Þar víkur rökfærslan fyrir sömu dómhörku og höfundur gagnrýnir.