Ef börnin eru ekki vandamálið, hvað er þá að?
Skoðunargrein um nýjar PISA-niðurstöður þar sem höfundur snýr umræðunni frá börnunum að kerfinu: námskrá, mælingum, námsgögnum og kennaraskorti. Röksemdafærslan er skýr og talnastudd, en höfundur er jafnframt stofnandi fyrirtækis á því sviði sem hann kallar eftir fjármagni til, og það samhengi kemur aðeins fram í einni línu í lokin.
Birt sem skoðunargrein, og hún er vel byggð sem slík. Athyglisverðast er þó hagsmunatengslin: höfundur mælir sérstaklega með „stafrænum lestrarleikjum“ og því að skapa svigrúm fyrir „þá sem eru þegar að þróa lausnirnar“, en að hann sé stofnandi Lesa kemur fyrst fram í einni línu undir greininni. Lesandinn á að fá þá upplýsingu áður en hann les tillögurnar, ekki eftir.
Tölurnar eru burðarvirki greinarinnar og þær eru ekki allar sannreynanlegar innan hennar. PISA og OECD eru nefnd, en 39% af fjármagni Þróunarsjóðs námsgagna frá 2007, 8.500 krónur á nemanda á móti 30.000 hjá Finnum og að 70% kennara útbúi eigið efni fljóta án tilvísunar. Þetta getur allt verið rétt, en höfundur vísar til eigin fyrri skrifa fremur en frumheimilda.
Rökfærslan hefur einn veikan hlekk: að börn og kennarar séu ekki vandamálið er dregið af sjálfsmatssvörum nemenda, sem eru mjúk gögn, og þar af er ályktað að aðeins kerfið sé eftir. Á móti kemur að höfundur víkur sér ekki undan þættinum sem margir sneiða hjá, hlutfalli barna af erlendum uppruna, og segir hreint út að það skýri ekki fallið. Það er heiðarlegt.
