„Ef krónan er svona mikilvæg ættu stærstu fyrirtækin líka að nota hana“
Fréttin byggir í heild sinni á einni færslu Guðrúnar Öldu Harðardóttur á samfélagsmiðli, endurbirtri nánast óbreyttri. Ekkert er kallað eftir viðbrögðum, engin lagaleg umgjörð skýrð og enginn annar heimildarmaður kemur að málinu. Fyrirsögnin er tilvitnun í höfund færslunnar, sett fram sem fréttaefni.
Uppruni efnisins er ein færsla á samfélagsmiðli, og það er allt sem hér er. Miðillinn hafði enga skyldu til að endurbirta hana, og þegar það er gert án nokkurrar viðbótar verður sjálf fjarvera vinnunnar aðalatriðið. Hvorki vettvangur færslunnar er nefndur né hvenær hún birtist, þótt hvort tveggja sé auðvelt að tilgreina.
Efnistökin kalla á augljósa fylgivinnu sem ekki var gerð. Lög um ársreikninga heimila við tilteknar aðstæður uppgjör í starfrækslugjaldmiðli; ekkert er sagt um þá umgjörð, svo lesandinn getur ekki metið hvort tillagan sé róttæk eða smávægileg. Enginn frá fjármálaráðuneyti, Skattinum, Samtökum atvinnulífsins eða einhverju þeirra fyrirtækja sem tillagan snýr að fær orðið. Fullyrðingin um að „mörg hver“ stærstu fyrirtækin gera upp í erlendum gjaldmiðli er ekki sannreynanleg innan fréttarinnar sjálfrar, þótt hún kunni að vera rétt.
Sérkennilegast er hvernig starfsheitið, doktor í leikskólafræðum, er notað sem trúverðugleikastimpill í máli um gjaldmiðlastefnu og reikningsskil. Þar hefði ritstjórn þurft að staldra við. Útkoman er málsvörn eins einstaklings, umbúin sem frétt.
