Landlæknir hafi í raun sakfellt Skúla Tómas
Greinin fjallar um úrskurð Héraðsdóms Reykjaness þar sem manndrápsákæru á hendur Skúla Tómasi Gunnlaugssyni var vísað frá vegna þess að starfsleyfissvipting Landlæknis teldist refsing í skilningi mannréttindasáttmála Evrópu. Höfundur byggir greinina á birtu dómskjali og lýsir röksemdum dómsins á skýran hátt, en engin viðbrögð ákæruvaldsins eða aðstandenda hins látna koma fram.
Úrskurður Héraðsdóms Reykjaness er aðalheimildin og hann er sannreynanlegur á vef dómstólanna; það er styrkur greinarinnar. Höfundur útskýrir röksemdafærslu dómsins um tvöfalda refsingu á skiljanlegan hátt og tilgreinir lykilatriði eins og tilvísun í mannréttindasáttmála Evrópu og viðmið Mannréttindadómstóls Evrópu. Framsetningin er að mestu hlutlaus, þó fyrirsögnin „Landlæknir hafi í raun sakfellt Skúla Tómas" feli í sér túlkun sem er nokkuð skörp; réttara væri að segja að dómurinn hafi metið ákvörðun Landlæknis sem refsingu, ekki endilega „sakfellingu" í hefðbundnum skilningi þess orðs.
Helsti veikleikinn er skortur á jafnvægi. Ákæruvaldið fær enga rödd; sjónarmið ríkissaksóknara um hvort áfrýja eigi eru ekki sótt. Aðstandendur hinnar látnu, Dönu Jóhannsdóttur, eru ekki spurðir um viðbrögð, sem er verulegur annmarki í máli þar sem manndrápsákæra fellur niður. Greinin byggist eingöngu á dómskjalinu sjálfu og engum öðrum heimildum, hvorki lögfræðingum né ákæruvaldinu. Fyrir frétt af þessari þýðingu hefði verið eðlilegt að leita eftir viðbrögðum frá fleiri aðilum.
