Vanskil heimila og fyrirtækja í sögulegu lágmarki
Frétt sem byggir á greiningu innheimtufyrirtækisins Motus og einum talsmanni þess, ásamt tilvísun í skuldagögn Seðlabankans. Fullyrðingar um að vanskil hafi aldrei verið lægri og að „lífskjör á Íslandi séu frábær“ eru bornar fram án nokkurs andsvars eða sjálfstæðs sérfræðings. Gögn Motus eru ekki sannreynanleg innan fréttarinnar.
Kjarni fréttarinnar er einkagagnasafn: Motus vaktar vanskil og selur innheimtuþjónustu. Fyrirtækið er nafngreint og talsmaðurinn sömuleiðis, sem er lágmarkskrafa, en tölurnar sjálfar eru ekki birtar með nokkru sniði sem lesandi getur skoðað. Hvað er mælt, hversu stórt er úrtakið, hvaða tímabil? Ekkert af því kemur fram. Stöplaritið frá Seðlabankanum er hins vegar traust og nafngreind heimild fyrir skuldastöðunni.
Verra er að engin önnur rödd fær að tala. Umboðsmaður skuldara, ASÍ, Hagstofan eða óháður hagfræðingur hefðu getað svarað augljósustu spurningunni: geta lág vanskil sprottið af því að fólk gengur á sparnað, lengir í lánum eða færir sig í verðtryggð lán? Blaðamaður spyr eina gagnrýna spurningu, en tekur svarið sem endapunkt.
Framsetningin fylgir svo heimildarmanninum alla leið. „Heilbrigðisvottorð“ og „lífskjör á Íslandi eru frábær“ eru látin standa sem niðurstaða, en umræðan um verðbólgu og vexti er afgreidd sem kaffistofuraus. Vaxandi vanskil í byggingar- og ferðaþjónustu eru nefnd í einni setningu og ekki skoðuð frekar. Þetta er ein hlið á umdeildu máli, sett fram sem hlutlaus staðreynd.
