Ein­stakt tæki­færi til að auka kaup­mátt sem við gætum misst af næstu 30 árin!!

Birt sem skoðanagrein, og það rétta fyrst: höfundur gefur upp nafn, feril og fagbakgrunn, endurtekur ítrekað að um sviðsmyndir sé að ræða en ekki loforð, nefnir skilyrði (virk samkeppni, agi í ríkisfjármálum) og vísar á vefsíðu þar sem forsendur eiga að liggja. Það er meira gagnsæi en algengt er í kosningaskrifum.

En burðarásinn stenst ekki skoðun sem sjálfstæð röksemdafærsla. Nær allar tölur eru merktar „í minni greiningu“, „sviðsmyndir mínar“, „í mínum samanburði“; lesandinn er beðinn um að treysta útreikningum sem hvergi eru ritrýndir og vísað er á vefsíðu höfundar sjálfs. Tölurnar eru heldur ekki innbyrðis samkvæmar: kaupmáttaraukning heimila er sögð 18–45% á einum stað en 10–45% á öðrum. Dæmið um fimmtíu milljóna lánið er verra: vaxtasparnaðurinn er sagður 170–210 þúsund á mánuði, en niðurstaðan verður svo 250 þúsund króna „aukið ráðstöfunarrými“, sem er stærri tala en sparnaðurinn sem hún á að byggja á. Marel-tilvísunin er svo lausbeisluð með öllu: ónefndur forstjóri, ódagsett, engin bein orð.

Alvarlegasti veikleikinn er þó þögnin um hina hliðina. Hvergi er minnst á Maastricht-skilyrðin, tímalengdina að evruupptöku, tap sjálfstæðrar peningastefnu, ósamhverf áföll eða reynslu Írlands og Spánar af lágum vöxtum Seðlabanka Evrópu. Grein sem lofar 11–18% varanlegri aukningu landsframleiðslu skuldar lesandanum að minnsta kosti eina málsgrein um það sem gæti farið öðruvísi. Höfundur segir réttilega að evran komi ekki í stað góðrar hagstjórnar, en dregur enga ályktun af því.

Niðurstaða: hófstillt í orðavali, óhófstillt í tölum. Læsileg og einlæg málsvörn sem hefði orðið mun sterkari með einni utanaðkomandi heimild og einni viðurkenndri mótbáru.