Ég skil ekki nei fólk
Skoðanagrein á Vísi þar sem höfundur hvetur til já-svars í þjóðaratkvæði og lýsir nei-hliðinni sem verkfæri stórútgerðar, fjármagnseigenda og Morgunblaðsins. Röksemdafærslan byggir nær eingöngu á ætluðum hvötum andstæðinga en ekki á gögnum, og eina efnislega mótröksemdin sem nefnd er fær ekki svar heldur uppnefni.
Greinin er birt undir skoðanamerki, og því er hún metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. Styrkurinn liggur í skýrri afstöðu og hreinskilnu ávarpi til eigin kynslóðar; höfundur felur ekkert um hvað hann vill að lesandinn gerir og undir hvaða hagsmunum hann telur sig standa. Myndin af fólki með verðtryggt húsnæðislán sem hækkar um hver mánaðarmót er líka áþreifanleg og talar til raunverulegrar reynslu.
Vandinn er að nær öll röksemdafærslan er hvatatúlkun í stað efnislegrar umræðu. Morgunblaðið er úrskurðað „málpípa“ án dæma, hlutfallið 80 til 90 prósent þjóðarinnar er sett fram sem staðreynd án nokkurrar tilvísunar, og fullyrðingin að þetta fólk hafi „engu að tapa“ er einmitt það sem þyrfti að sýna fram á, ekki gefa sér. Alvarlegast er meðferðin á Ólafi Ragnari Grímssyni: höfundur endursegir mótröksemd hans, að engin trygging sé fyrir því að samningur verði lagður fyrir þjóðina, og svarar henni svo ekki. Þess í stað er hún kölluð „rugl“ og upplýsingaóreiða. Hér var opið tækifæri til að vinna stig, með tilvísun í þingsályktun, stjórnarskrárheimildir eða fyrri fyrirheit stjórnvalda, og það er ónotað.
Þar sem greinin nefnir eina skýra mótröksemd og hafnar henni með uppnefni fremur en svari verður niðurstaðan sú að lesandi sem þekkir ekki málið stendur eftir með einsleita mynd og engan mælikvarða til að prófa hana. Hvatningin til jafnaldra um að skila auðu ef þeir eru neikvæðir er hreinskilin en jafnframt óvenjuleg lýðræðisleg tillaga sem hefði þurft rökstuðning. Þetta er heiðarleg skoðun, illa vopnuð.
