Greinir frá nauðgun eftir sýningu í Þjóð­leik­húsinu

Alvarlegasti gallinn er sá að greinin birtir alvarlega ásakanir um nauðgun, en sá sem borinn er sökum fær enga rödd. Engin tilraun virðist gerð til að ná til mannsins eða lögmanns hans, og þó hann sé ekki nafngreindur er ljóst af samhenginu að hann gæti þekkst í litlu leiklistarsamfélagi. Þetta er grundvallaratriði í fréttamennsku um sakamál eða ásakanir: sá sem sakaður er á rétt á að svara, jafnvel þótt hann neiti viðtali. Blaðamaðurinn hefði átt að taka fram hvort reynt hafi verið að ná til hans. Annar veigamikill galli er sá að greinin er í raun endursögn á hlaðvarpsviðtali sem birt var annars staðar, en hvergi er tekið fram hvort blaðamaðurinn hafi rætt sjálfur við Steinunni eða eingöngu stuðst við viðtalið á Samstöðinni. Þar með er upprunaleg heimildavinna óljós. Tilvísun í Stefán Baldursson, þáverandi þjóðleikhússtjóra, er athyglisverð sem möguleg staðfesting, en ekkert kemur fram um hvort leitað hafi verið til hans nú, hvort hann staðfesti frásögnina eða sé jafnvel á lífi. Fjölskyldufólk Steinunnar er einnig nefnt sem vitni, en ekkert sjálfstætt mat er lagt á þær fullyrðingar. Greinin virkar þannig fyrst og fremst sem óbreytt framsal á einstaklingsbundinni frásögn, án þeirra varnagla og gagnaðilasvara sem nauðsynleg eru þegar fjallað er um svona alvarlegar ásakanir í fréttamiðli.