Þegar óttinn fær að stjórna samfélaginu
Höfundur, móðir barns af blönduðum uppruna, færir rök gegn því að íslam sé gert að skýringu á glæpum og öfgum einstaklinga. Hún styður mál sitt með afbrotarannsóknum frá Norðurlöndum, gögnum um erlenda fanga á Íslandi, ritningarstöðum og dæmum úr bandarískum kosningum. Greinin endar á ákalli um að börn séu alin upp við að meta fólk eftir gjörðum þess.
Greinin birtist sem skoðanagrein en er óvenju vel studd heimildum fyrir þá tegund. Höfundur vísar í sænska afbrotavarnaráðið Brå, danska Integrationsbarometer, svar dómsmálaráðherra á Alþingi, Pew Research Center og PolitiFact. Ritningarstaði tilgreinir hún með kafla og versi. Lesandinn getur sjálfur flett upp nánast hverri fullyrðingu.
Heiðarleikinn sést best þar sem höfundur gefur eftir. Hún viðurkennir hærri brotatíðni ákveðinna hópa í Svíþjóð og Danmörku og bendir réttilega á að gögnin flokki fólk eftir uppruna en ekki trú. Samlíkingin við Breivik er sanngjörn og skýr.
Veikleikarnir liggja í vali andmælenda. Sjónarmiðið sem hún hrekur er að mestu nafnlaust, „við heyrum“ og „umræðan hér heima“. Tillögur Miðflokksins eru nefndar án þess að lesandinn fái að vita hvað í þeim felst. Menntunartölur Pew um bandaríska múslima segja lítið um aðstæður á Íslandi eða í Evrópu, enda kemur sá hópur að verulegu leyti til landsins gegnum innflytjendakerfi sem velur fólk. Langur kafli um bandarísku kosningarnar þynnir rökfærsluna fremur en að styrkja hana.
