Óviss um ESB? Segðu nei
Skoðanagrein á Vísi þar sem læknir hvetur óákveðna kjósendur til að segja nei við að hefja aðildarviðræður við ESB. Röksemdin er skýr og frumleg: að naumt já og naumt nei hafi ósamhverfar afleiðingar. Framsetningin er heiðarleg um eigin markmið en byggir á ósannreynanlegri tilvísun í skoðanakannanir og gengur að því sem gefnu að núverandi staða sé kostnaðarlaus.
Greinin er birt undir skoðanamerki og verður því metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. Höfundur gerir strax skýrt hverjum hann talar til og hverjum ekki, upplýsir um bakgrunn sinn og viðurkennir að stuðningsmönnum viðræðna myndi finnast naumt nei ósanngjarnt. Kjarnahugmyndin, að tvær naumar niðurstöður séu ekki spegilmyndir hvor annarrar, er raunverulegt framlag til umræðunnar og betri en meðaláróður fyrir kosningar.
Aðfinnsluvert er hins vegar að „skoðanakannanir benda til“ er látið standa án þess að nokkur könnun sé nafngreind, og tölurnar 50,5% og 49,5% birtast eins og gögn þótt þær séu í raun tilbúið dæmi. Sama gildir um fullyrðinguna um fyrri aðildarviðræður, að ferlið sjálft hafi dregið til sín orku stjórnvalda „á viðkvæmum tíma“. Þetta er umdeilanleg túlkun sögunnar, ekki staðfest heimild, og hana hefði verið auðvelt að styðja með tilvísun í kostnaðartölur eða skýrslur.
Mesti hugmyndalegi veikleikinn er samt fólginn í forsendunni sem aldrei er gerð sýnileg: að núverandi staða hafi enga kostnaðarhlið. Höfundur mælir aðra niðurstöðuna í átökum og stjórnsýsluvinnu en hina í kyrrð, og sleppir því alveg að nefna hvað fjögurra eða áttunda árs bið gæti kostað í efnahagslegu eða pólitísku tilliti. Heiðarleg röksemd um ósamhverfu þyrfti að vega hvorar tveggja afleiðingar á sama vogarskál.
Niðurstaða: vel skrifuð og skýrt afmörkuð skoðanagrein sem tekur andstæðinginn í alvöru, en hún dregur úr eigin trúverðugleika með ónafngreindum könnunum og ósýnilegri forsendu. Fullnægjandi, ekki framúrskarandi.
