Hvar endar ráðaleysið? Þegar sveitarfélögin eru komin í gildru skammtímaniðurskurðar
Byggingaverkfræðingur heldur því fram í aðsendri skoðanagrein að niðurskurður Reykjavíkur og Hafnarfjarðar, með fækkun stöðugilda og hækkun þjónustugjalda, kunni að flytja kostnað frekar en lækka hann. Hann tekur dæmi af 73% hækkun á máltíðum eldra fólks og frestuðu viðhaldi. Hann leggur fram fimm skilyrði fyrir raunverulegri hagræðingu.
Í skoðanadálki er spurt um gæði röksemda, og hér eru þær að mestu traustar. Höfundur byggir á tölum sem lesandi getur fundið í opinberum gögnum: árshlutauppgjörum, samþykkt borgarstjórnar frá 27. október og tilkynningu Hafnarfjarðar. Útreikningarnir standast, hvort sem um er að ræða hækkun máltíða eða kostnað á hvern starfsmann. Hann viðurkennir líka að fjárhagsvandinn sé raunverulegur og að uppsagnir geti verið nauðsynlegar. Slíkt er heiðarleg rökræða.
Veikasti hlekkurinn eru sviðsmyndirnar. Höfundur tekur skýrt fram að þær séu ekki spár, en hann velur aðeins tvær og báðar enda í tapi. Sex milljarða aukakostnaður er meira en tvöfaldur áætlaður sparnaður, og engin forsenda er gefin fyrir þeirri stærð. Engin sviðsmynd sýnir að sparnaðurinn haldi.
Spurningin „skilja sveitarfélögin ekki svona einfalt reikningsdæmi?“ gefur sér að ekkert mat hafi farið fram. Höfundur kannar þó ekki hvaða rökstuðning borgin lagði fram fyrir 7,5% markinu. Gagnrýnin hefði orðið beittari ef hann hefði tekist á við þau rök.
