Nína Richter skrifar: Erum við of fá fyrir fjölmiðlamarkað?
Nína Richter rekur þróun íslensks fjölmiðlamarkaðar frá fjölmiðlafrumvarpinu 2004 til lokunar sjónvarpsfrétta Sýnar og spyr hvort þjóðin sé of fámenn til að halda uppi fjölbreyttum fjölmiðlum. Hún styðst við tölur Hagstofunnar um auglýsingafé og tekjur og telur stöðuna alvarlega fyrir lýðræðið, ekki síst á landsbyggðinni.
„Hæfilega hlutdrægur heimildarmaður“: svo lýsir Nína Richter sjálfri sér þegar hún rifjar upp lokun Fréttablaðsins, og sú hreinskilni einkennir pistilinn. Hér er skoðun á ferð, birt á Eyjunni, og hún er metin á forsendum röksemda en ekki jafnvægis. Höfundur leiðir lesandann frá fjölmiðlafrumvarpinu 2004 um lögin frá 2011 að stöðunni í dag, og tímalínan byggir á atburðum sem hver sem er getur flett upp.
Tölurnar eru sóttar til Hagstofunnar. Athyglisvert er að höfundur setur sjálf fyrirvara við þær: hluti auglýsingafjárins fór í markaðssetningu erlendis og tekjutölurnar ná líka til sjónvarpsáskrifta. Slíkur heiðarleiki er ekki sjálfgefinn í pistlum sem stefna að ákveðinni niðurstöðu.
Veikasti hlekkurinn er umfjöllunin um RÚV. Röksemd einkamiðla er afgreidd sem „smá fyndin pæling“ og fullyrðingin um að auglýsendur leiti frekar til samfélagsmiðla en héraðsblaða stendur án gagna, þótt tölur Hagstofunnar hefðu getað stutt hana. Andstæðan milli 2004 og dagsins í dag er auk þess skarpari í orðum en í rökum, því áhyggjur af samþjöppun eignarhalds og af rekstrargrundvelli geta vel farið saman. Lokaspurningin er sterk, en svarið við henni bíður annars pistils.