Tekjuhæsti aðstoðarmaðurinn með tæpar 3 milljónir
Frétt byggð á Tekjublaðinu um tekjur aðstoðarmanna ráðherra, með nafngreindum einstaklingum og skýrri aðferðarfræðilegri fyrirvaragrein um útsvarsstofn. Heimildin er ein og fréttin bætir litlu við hana utan bakgrunns um einn viðmælanda. Auglýsing fyrir blaðið er felld inn í fréttatextann sjálfan.
Fyrirvarinn í lokin er það besta í fréttinni. Þar er lesanda sagt skýrt að um útsvarsskyldar tekjur ársins sé að ræða, að þær þurfi ekki að endurspegla föst laun, að fjármagnstekjur séu utan talna og að einskiptisgreiðslur, til dæmis úttekt séreignarsparnaðar, geti skekkt myndina. Þetta er aðferðarfræðileg gagnsæi sem oft vantar í fréttir af þessu tagi. Álagningarskrá er nefnd sem grunnur og Tekjublaðið sem heimild, svo lesandi veit hvaðan tölurnar koma.
En fréttin gerir nákvæmlega ekkert annað en að endursegja lista úr öðru blaði. Laun aðstoðarmanna ráðherra eru ákveðin opinberlega og upplýsingar um þau eru fáanlegar hjá ráðuneytunum; blaðamaður sem hefði hringt eitt símtal gæti sagt lesandanum hversu mikið af 2,9 milljónunum er í raun aðstoðarmannslaun og hversu mikið er annað. Sá munur er kjarni málsins og hann er látinn ósvarað. Engum þeirra fjögurra nafngreindu er gefinn kostur á að skýra tölurnar, þótt fyrirvarinn sjálfur segi að slíkrar skýringar geti verið þörf.
Þá er innfelld hvatning til að kaupa blaðið, með tengli og upplýsingum um heimsendingu, mitt inni í fréttinni. Það er markaðssetning í ritstjórnarklæðum og dregur úr trúverðugleika umfjöllunarinnar, sérstaklega þegar öll fréttin er í reynd endurvinnsla á söluvöru sömu útgáfu.
Niðurstaðan: rétt sögð, heimild nafngreind, fyrirvarar til fyrirmyndar, en þunn og án nokkurrar sjálfstæðrar vinnu. Nothæf grunnfrétt sem hefði getað orðið upplýsandi með lágmarksfyrirhöfn.
