Sigvaldi Einarsson skrifar: Sjötíu ára skuldahringrás að renna sitt skeið. Hvað gerist þá á Íslandi?
Sigvaldi Einarsson rekur viðvaranir Ray Dalio um bandaríska skuldakreppu og tölur fjárlagaskrifstofu Bandaríkjaþings um vaxandi skuldir. Hann tengir þær við berskjaldaða stöðu Íslands sem lítils myntsvæðis. Að lokum leggur hann til að lífeyrissjóðir fjármagni innlenda innviði sem standast markaðskröfur, að fyrirmynd Hvalfjarðarganganna.
Höfundur setur eigin tillögu skýr mörk, og það er sjaldgæft í skoðanagrein. Hann viðurkennir að Dalio kunni að vera of svartsýnn. Einnig bendir hann á að aukin innlend fjárfesting auki samþjöppun og að lífeyrissjóðir séu ekki þróunarbankar ríkisins. Þetta styrkir rökin í stað þess að veikja þau.
Heimildavinnan er að mestu góð. Viðtal Dalio við Bloomberg, áætlanir fjárlagaskrifstofu Bandaríkjaþings og skuldatölur Alþjóðagjaldeyrissjóðsins eru nefnd með nafni og lesandi getur flett þeim upp. Hins vegar standa tölurnar um eignir lífeyrissjóða, rúmlega 190 prósent af landsframleiðslu og 41 prósent erlendis, án uppruna. Sama gildir um þá fullyrðingu að sjóðunum hafi „ekki verið boðið að borðinu“ í flutningskerfi raforku. Einmitt þessar fullyrðingar bera uppi tillöguna.
Veikasti hlekkurinn er einföldun í miðju röksemdafærslunnar. Þar er ávöxtun bandarískra ríkisbréfa í dollurum borin beint saman við kröfu á íslenskan lántaka, án þess að minnst sé á gengisáhættu eða þann vaxtamun sem þegar er fyrir hendi. Tengingin er raunveruleg, en hún er flóknari en greinin gefur til kynna.
