„Þetta er eitt­hvert lang­sóttasta bull sem ég hef heyrt“

Sterkasti þáttur greinarinnar er jafnvægið: oddviti Samfylkingar fær ítarlegt rými til að rökstyðja gagnrýnina, oddviti Framsóknar kemur einnig við sögu, og bæjarstjórinn sjálfur svarar hverri ásökun beint. Þetta er vönduð nálgun í sveitarstjórnarfrétt þar sem ágreiningur er brennandi. Blaðamaðurinn sækir Vilhjálm sjálfur og leggur honum harðar spurningar, sem styrkir fréttina. Tölulegar fullyrðingar Vilhjálms, einkum um 4,4 milljóna sparnað og launamun við fyrirrennara sinn, eru birtar án þess að blaðamaðurinn reyni að sannreyna þær sjálfstætt eða benda á ósamræmi. Vilhjálmur segir laun fyrirrennara hafa verið 2.872 þúsund á mánuði, hann sjálfur fái 2.630.942, en bætir síðan við launum úr bæjarstjórn, nefndasæti og hugsanlega stjórnarsæti sem hann hefur sjálfur „ekki hugmynd" um fjárhæð á. Blaðamaðurinn spyr ekki hvort heildarupphæðin sé í raun hærri en kjör fyrirrennara þegar allt er talið saman, sem er einmitt kjarni gagnrýni minnihlutans. Þar hefði einfaldur útreikningur eða tilvísun í ráðningarsamninginn sjálfan styrkt fréttina verulega. Fyrirsögnin er bein tilvitnun í Vilhjálm og getur gefið í skyn að hún taki hans hlið, en efni greinarinnar jafnar það nokkuð. Framsetningin er þó ekki hlutlaus í smáatriðum: millifyrirsögnin „Hræsnisfullur málflutningur minnihlutans" er ekki tilvitnun heldur staðhæfing blaðamanns eða ritstjórnar, sem litar túlkun lesandans. Á heildina litið er þetta sæmilega vel unnin sveitarstjórnarfrétt með nafngreindum aðilum beggja vegna borðs, en hún skortir sjálfstæða sannprófun á lykilfullyrðingum og er á köflum óhlutlaus í framsetningunni.