Horfum á heildar­myndina – og til lengri tíma

Vísir birtir þetta undir skoðanamerkingu og höfundur er kynntur sem formaður BHM, sem er rétt og nauðsynlegt: lesandinn veit hvaðan sjónarhornið kemur. Innan þess ramma er margt vel gert. Greiningin á verðtryggingu og sjálfvirkum hækkunum er óvenju hófstillt fyrir hagsmunagrein; höfundur gengur ekki lengra en efni standa til og gerir skýran greinarmun á því hvort slíkt fyrirkomulag auki verðbólgu eða geri hana þrálátari. Þar er hugsað af nákvæmni. Tilvísanir í Seðlabankann og Alþjóðagjaldeyrissjóðinn eru til raunverulegra stofnana, en þær eru almennt orðaðar: „ný greining“ án heitis, dagsetningar eða tölu. Lesandi sem vildi fletta þessu upp hefur lítið í höndunum, og hlutfallstalan um að 40% félagsmanna starfi á almennum vinnumarkaði er bandalagsins eigin án frekari vísunar. Alvarlegri er þó veikleiki í rökfærslunni sjálfri. Höfundur nefnir að umræðan þrengist gjarnan niður í laun og kjarasamninga og hafnar þeirri nálgun sem of þröngri, en tekst hvergi á við efnisleg rök þeirra sem telja launaþróun umfram framleiðni hafa haft áhrif. Í staðinn er sett fram fullyrðing: varnarviðbrögð launafólks séu „afleiðing óvissunnar, ekki orsök hennar“. Þetta er einmitt kjarni deilunnar og því er slegið föstu án rökstuðnings. Ábyrgðin færist jafnt og þétt út á við, til fyrirtækja, hins opinbera og peningastefnunnar, á meðan hlutur eigin umbjóðenda er afgreiddur sem viðbragð. Sterkari grein hefði nefnt gagnrökin og svarað þeim; að sniðganga þau veikir annars vel byggða málsvörn.