Lindsay Clancy: Konur eru „hysterískar” þegar það hentar þeim
Skoðunargrein sem notar Lindsay Clancy-málið til að gagnrýna samstöðu kvenna, ábyrgð og femínisma. Röksemdafærslan hvílir að stórum hluta á löngum tilvitnunum í bandaríska fjölmiðlakonu án nokkurrar heimildatilgreiningar, og lykilhugtak málsins, sakhæfi, er afgreitt sem afsökun fremur en lögfræðilegt álitaefni.
Birt undir skoðanamerki, og það er ritstjórnarleg ákvörðun sem vert er að nefna þegar efnið snýst um nafngreind börn sem létust.
Alvarlegasti veikleiki röksemdafærslunnar er strámaðurinn. Höfundur viðurkennir í einni setningu að geðsjúkdómar séu raunverulegir en umorðar síðan alla vörnina sem „svefnleysi“ og spyr hvort það sé afsökun fyrir þreföldu morði. Fæðingargeðrof er viðurkennd sjúkdómsgreining og sakhæfismat er lögfræðilegt hugtak, ekki samúðaryfirlýsing. Þessi greinarmunur er hvergi gerður, og án hans stendur ályktunin ekki.
Tilvitnanirnar í Sage Steele eru langar og afdrifaríkar en hvergi er sagt hvar eða hvenær þær féllu. Lesandi getur ekki sannreynt þær innan greinarinnar. Sama gildir um fullyrðinguna um að eiginmaðurinn sé sakaður um sök; enginn er nefndur sem heldur því fram. Þá er staðhæfingin um að engin lögbundin meðgöngumörk gildi sett fram án lands eða heimildar, sem er villandi í íslensku samhengi.
Sögulega fullyrðingin um að karlar hafi „gefið“ konum kosningarétt er látin standa óáreitt þótt hún sé umdeild. Greinin er skrifuð af sannfæringu en velur sér auðveldan andstæðing.
