Vilhjálmur og Erna eru ekki á sömu blaðsíðu: „Mjög auðvelt er að koma af stað einföldum misskilningi“

Greinin er í eðli sínu samantekt á opinberri umræðu þar sem tveimur andstæðum sjónarmiðum er stillt upp. Það er til bóta að bæði gagnrýnisröddin (Erna Bjarnadóttir) og sú jákvæðari (Vilhjálmur Þorsteinsson) fá verulegt rými, og lesandinn getur dregið eigin ályktanir. Hins vegar er verulegur veikleiki að greinin hefur enga sjálfstæða fréttaöflun; allt efnið er tekið af opinberum skrifum og færslum á samfélagsmiðlum, auk tilvísunar í umfjöllun RÚV. Enginn sérfræðingur í persónuvernd, lögfræði eða netöryggismálum er ræddur sjálfstætt, og ekkert er gert til að sannreyna fullyrðingar beggja aðila. Vilhjálmur segir til dæmis að um „heimild, ekki skyldu" sé að ræða, en greinin kannar ekki hvort það sé rétt lýsing á stöðu lagadraganna. Erna talar um hættu á útvíkkuðu eftirliti, en engin tilraun er gerð til að setja þá fullyrðingu í samhengi við raunverulegt efni frumvarpsins. Framsetningin er nokkuð hlutlaus í formi, en skortur á sjálfstæðri heimildaöflun gerir þetta frekar að endurvarpi á netumræðu en eiginlegri blaðamennsku.