Það er ekki nægur menntahroki á Íslandi

Borgarlínan og náttúruvernd eru sett í sama flokk og matareitrun og glæpatíðni, og þar liggur veikasti hlekkurinn í rökfærslunni. Greinin er birt sem skoðun og er metin á þeim forsendum. Sum dæmin snúast um staðreyndir sem sérfræðingar geta skorið úr, önnur um gildismat og forgangsröðun þar sem kjörnir fulltrúar og íbúar eiga lögmæta aðkomu. Höfundur gerir engan greinarmun þar á og afgreiðir því athugasemd Guðlaugs Þórs um staðbundna þekkingu sem fáfræði án þess að takast á við hana.

Kaldhæðnin er sú að pistill sem krefst virðingar fyrir þekkingu styðst sjálfur við alhæfingar. Fullyrt er að hópur fólks í Árbæ hafi verið „tilbúinn að ljúga“ og að sumir séu „andlega veikir“, án nokkurs rökstuðnings. Dæmin úr athugasemdakerfum eru sett fram eins og raunveruleg, en lesandinn veit ekki hvort þau eru það.

Til hróss má nefna að sögulegar tilvísanir höfundar, Mjölnir 1953 og þingræðan 21. maí, eru nákvæmar og auðvelt að sannreyna þær. Höfundur viðurkennir líka að blind hlýðni sé ekki lausnin. Pistillinn er læsilegur og hvass, en hann gerir sig sekan um sömu yfirborðsvissu og hann gagnrýnir.