Björn Jón skrifar: Fegurð er ekki smekkur

Sögulegi kjarninn er sterkasti hluti þessa skoðanapistils. Höfundur vitnar orðrétt í þingsályktun frá vorinu 1984, nafngreinir ráðherrana Ragnhildi Helgadóttur og Sverri Hermannsson og telur upp nefndarmenn málnefndarinnar ásamt tillögum hennar. Allt er þetta rekjanlegt í opinberum gögnum og gefur lesandanum raunverulegt samhengi á degi íslenskrar tungu.

Veikari er dómurinn yfir Ríkisútvarpinu. Ein frétt, þar sem orð þingmanns voru höfð eftir án tilvísunarmerkja, verður að sönnun þess að stofnunin „sökkvi sífellt dýpra“ í málfarslegan drullupytt. Sama gildir um fullyrðingar um að kennsla í íslensku sé „í skötulíki“ og að unnin hafi verið „skemmdarverk“ á þjóðmenningunni. Þær hvíla á persónulegum kynnum höfundar af ungu fólki en engum gögnum, svo sem niðurstöðum lesskilningskannana eða úttektum á námskrá.

Lokarökin standast líka illa nánari skoðun. Höfundur hafnar því að fegurð sé smekksatriði en skilgreinir hana síðan sem fágun sem náist með þjálfun; það er fullyrðing fremur en röksemd. Þá er ósvarað þeirri togstreitu að Jónas er lofaður fyrir nýsmíði orða á sama tíma og ný orðasambönd samtímans eru fordæmd. Vel heimildum studd saga, en alhæfingarnar bera pistilinn ofurliði á köflum.