Pólitíkin og Landsvirkjun
Leiðari ritstjórnar heldur því fram að Landsvirkjunarmálið snúist um stjórnarhætti og möguleg pólitísk afskipti, ekki aðeins um orð fjármálaráðherra á Alþingi. Byggt er á minnisblaði fráfarandi forstjóra, lögfræðiáliti stjórnar og valferli stjórnarmanna. Krafist er að rannsókn stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar nái lengra en til sannsögli ráðherrans.
Leiðarinn byggir á skjölum frekar en stemningu: minnisblaði forstjórans frá 15. júní, lögfræðiáliti stjórnarinnar, staðfestingu stjórnar á fjórum fundum og ákvæði laga um Landsvirkjun. Lesandinn getur því í meginatriðum rakið röksemdirnar til heimilda. Höfundur heldur líka til haga því sem veikir málstað hans, til dæmis að lögfræðiálitið styðji stjórnina að hluta, og viðurkennir að afstaða ráðherra „kann að reynast rétt“.
Veikasti hlekkurinn er fullyrðingin um að „gögn sem síðar hafa komið fram“ sýni að ráðherra hafi aðeins sagt hluta sögunnar. Hvaða gögn? Þetta er þyngsta ásökun greinarinnar og hún hvílir á óljósri tilvísun.
Þá gætir ósamræmis í kröfunum. Ráðherra og stjórn eru krafin um gögn og óháða skoðun í stað fullyrðinga, en viðvaranir Harðar um ESA eru teknar nánast gildar án þess að nefnt sé að hann er sjálfur aðili að deilunni. Sami mælikvarði hefði átt að gilda um báða. Lokakrafan um víðtækari rannsókn er engu að síður rökrétt ályktun af því sem á undan fer.
