Við getum í rauninni ekki tapað
Skoðanagrein um bókun 35 við EES-samninginn sem nú er komin fyrir EFTA-dómstólinn að frumkvæði ESA. Höfundur heldur því fram að Ísland geti ekki tapað á því að láta reyna á málið fyrir dómi, þar sem versta niðurstaðan jafngildi frumvarpi utanríkisráðherra.
Öll greinin stendur á einni forsendu: að versta niðurstaða dómsins sé nákvæmlega jöfn frumvarpi Þorgerðar Katrínar. Sú forsenda er hvergi rökstudd. Dómur um samningsbrot getur haft afleiðingar sem frumvarp hefur ekki, til dæmis fordæmisgildi sem nær lengra en orðalag frumvarpsins, hugsanlega skaðabótaábyrgð ríkisins gagnvart einstaklingum og fyrirtækjum, málskostnað og óvissu meðan málið er rekið. Höfundur þarf ekki að fallast á þessi sjónarmið, en fullyrðing um að ekki sé hægt að tapa krefst þess að hann svari þeim.
Í birtingu undir merkjum skoðunar er einhliða afstaða eðlileg, og grunnstaðreyndir um stöðu málsins hjá ESA og dómstólnum eru settar fram skýrt. Orðaval á borð við „gefast upp strax“ litar hins vegar valkostina áður en lesandinn hefur fengið að vega þá.
Rökfærslan er skýr og knöpp, og titillinn lofar meira en innihaldið skilar. Lesandi sem treystir greininni einni fær einfaldari mynd af lagalegri áhættu en tilefni er til.
