Sigmundur Ernir skrifar: Það krefst úthalds til að auðga samfélagið
Sigmundur Ernir rekur í pistli sínum sögu réttindabaráttu þroskahamlaðs fólks í tilefni fimmtíu ára afmælis Landssamtakanna Þroskahjálpar, frá Fávitastofnun ríkisins og Kópavogshæli til sambýla og sjálfstæðrar rödd fatlaðs fólks. Í lokin snýr hann sér að stjórnmálum og varar við því að „gamla hægrið“ líti enn á málaflokkinn sem bagga.
„Gamla hægrið“ geltir, segir höfundur, en lesandinn fær hvorki nafn, tilvitnun né eitt einasta dæmi. Pistillinn er birtur sem skoðun og metinn sem slíkur. Sá vandi er því alvarlegri að höfundur kallar einmitt þennan punkt það mikilvægasta nú um stundir. Ósýnilegum andstæðingi er kennt um afstöðu sem hvergi er sýnd.
Sögulegi hlutinn stendur mun betur. Fávitastofnun ríkisins til 1978, hælisvistin á Kópavogshæli og fyrsta sambýlið á Akureyri eru atriði sem lesandi getur flett upp. Lýsingin er lifandi og skilar vel breytingunni á hálfri öld. Frásögnin af fólki sem bundið var við staur í fjósi er sett fram sem „dæmi“ án þess að vísa í rannsóknir á sögu fatlaðs fólks. Slík vísun hefði styrkt hana.
Söguskýringin sjálf er þó einfölduð. Umbæturnar eru eignaðar rauðsokkum og róttæklingum en íhaldið málað sem eina fyrirstaðan. Hvergi er spurt hvort umbæturnar hafi átt sér breiðari pólitískan stuðning en þetta. Afmæliskveðjan verður þannig að flokkspólitísku vopni og ekki rökstuddu.
