Við erum orðin Afríka: Hvernig ís­lenska elítan rændi þjóðinni

Greinin er birt sem skoðanagrein og á því að meta hana á forsendum röksemdafærslu og hugræns heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Á þeim forsendum er hún veik á nokkra vegu. Í fyrsta lagi byggir meginforsenda greinarinnar, að Ísland sé í raun kleptókrati sambærilegt Kongó undir Mobutu eða Rússlandi Pútíns, á tilfinningalegri hliðstæðu frekar en greiningu. Samanburðurinn er settur fram sem sjálfsagður en aldrei rökstuddur með mælanlegum viðmiðum; hvað gerir ríki að kleptókrati og hvar liggur munurinn á gagnrýnisverðri auðlindastjórnun annars vegar og kerfisbundinni ránsstjórn hins vegar? Höfundur svarar aldrei þeirri spurningu. Í öðru lagi er eina tilgreinda heimildin „gögn Hagstofu Íslands og rannsóknir óháðra hagfræðinga" sem sagðar eru sýna minnkandi launahlutdeild í sjávarútvegi. Ekkert er nákvæmara: engar tölur, engin ártöl, engir nafngreindir fræðimenn. Þetta er álitaefni jafnvel í skoðanagrein, því fullyrðingin um kerfislæga auðgunargangverk er kjarninn í röksemdinni og hún hvílir á þessari óljósu stoð. Þriðja atriðið er orðræðan sjálf: að leiðtogar fjölmiðla séu „bókstaflega ekki lengur með fullu viti" og að „hundahreinsa" þurfi „elítuna" er málbragð sem grefur undan trúverðugleika röksemdafærslunnar fremur en að styrkja hana. Skýr skoðanagrein þarf ekki að vera gagnvart-allt-rit; hún getur verið einstrengingsleg, en hún þarf að sýna lesandanum af hverju niðurstaðan er réttmæt, ekki bara hversu reiður höfundur er. Lokaávarpið um 29. ágúst, sem virðist vísa í komandi kosningar eða þjóðaratkvæðagreiðslu, er sett fram án nokkurs samhengis um hvað þá raunverulega verður kosið um. Á heildina litið er þetta hástemmdar meininga en grunnt röksemdafærslu.