Útvistun, Minna gott, meira vont
Halldór Ólafsson, sem skrifar undir eigin nafni, færir rök gegn útvistun og einkavæðingu opinberrar þjónustu í nafni sósíalista. Hann heldur því fram að einkavæðing þjóni eigendum fyrirtækja á kostnað launafólks og notenda, og nefnir sem dæmi strætóbílstjóra og húsnæðismarkað. Pistillinn lýkur með viðvörun um að nýfrjálshyggjuflokkar gætu náð meiri völdum í næstu kosningum.
Nafngreindur höfundur og skýr pólitísk staðsetning — Halldór Ólafsson kynntir sig sem sósíalist og leynir engu um markmið sitt. Vandinn er hins vegar sá að flestar staðhæfingar í textanum eru studdar af almennum rökum en ekki tilvísanir í skráðar heimildir sem hægt er að sannreyna. Fullyrðingin um að bílstjórar í einkareknum hluta strætókerfisins séu með lægri laun en þeir opinberu er dæmi um þetta: hún er sett fram sem staðreynd en án þess að tilgreind sé kjarasamningsgögn, skýrslur eða önnur heimild. Sama á við um staðhæfinguna um hagnað einkafyrirtækja í almenningsþjónustu — „eins og var vel bent á landsþingi ASÍ" er of lauslegt til að teljast fullnægjandi heimildatilvísun.
Frásögnin er pólitískur pistill, ekki frétt, og það er ekkert að því í sjálfu sér — en hún er birt án þess að gagnaðilar eða gagnstæðar rannsóknir séu nefndar, þótt margar af fullyrðingunum þarfnist sterkari stuðnings. Dæmið með búsetu á lúxusíbúðum eigenda heilbrigðisfyrirtækja er tilfinningaleg sannfæring en ekki studd gögnum. Lesendur fá enga leið til að ganga úr skugga um hvort tölurnar sem settar eru fram standist nánari skoðun.