Sammála – leggjum þjóðinni ekki orð í munn
Skoðanagrein á Vísi sem svarar annarri skoðanagrein um hvað þjóðaratkvæðagreiðslan um ESB-viðræður hafi í raun ákveðið. Höfundur gengst við meginröksemd andmælanda en beitir henni í báðar áttir og styður sig við 49. gr. sáttmálans og bréfið frá 2015. Röksemdafærslan er heiðarleg en tvær lykilstaðreyndir eru skildar eftir í lausu lofti.
Greinin er birt undir skoðanamerki, og innan þess ramma er hún óvenju heiðarleg: höfundur gengst opinberlega við því að andmælandi hans hafi rétt fyrir sér um meginregluna og byggir svo alla röksemdina á því að reglunni sé beitt jafnt í báðar áttir. Það er sjaldgæft í hita málsins og styrkir textann.
En tveir hornsteinar hanga í loftinu. „Evrópuþingið lýsir stöðunni einmitt þannig…“ endar í punktalínu án tilvitnunar, skjals eða dagsetningar; sama gildir um niðurstöðu kosninganna. Þarna vantar einmitt það sem lesandinn þarf til að leggja sjálfstætt mat á lagalega tvíræðni umsóknarinnar frá 2009. Kjörtölurnar eru nákvæmar og sannreynanlegar, og tilvísunin í 49. gr. er rétt notuð, svo eyðan sker sig úr.
Síðari hluti greinarinnar endurtekur sig meira en efnið þolir; lykillinn undir blómapottinum og setningin um að framtíðin þurfi ekki umsóknina koma fyrir tvisvar orðrétt. „Nei til að njóta“ er slagorðaleikur sem bætir engu við röksemdina. Ein óþörf enskusletta slæðist líka inn í myndlíkinguna um sambandsstöðuna.
