Guð­mundur Árni hættir í pólitík: „Ég er enginn moðsuðumaður“

Greinin er í eðli sínu viðtal og persónuleg kveðja; Guðmundur Árni fær rúmt svigrúm til að segja sína sögu og setja ímynd sína fram eins og hann vill. Blaðamaðurinn, Jakob Bjarnar, spyr til marks um afsökunarbeiðni Ingibjargar Sólrúnar, sem sýnir tilraun til að kafa dýpra en yfirborðsfréttin. Tilvitnun Guðmundar Árna um Kristrúnu Frostadóttur sem „langsterkasta stjórnmálaleiðtoga þjóðarinnar" fær að standa án nokkurs mótvægis, en þar sem þetta er viðtal við mann sem er að láta af störfum er slíkt eðlilegt. Hvað hefði mátt bæta? Kosningatölur vantar alfarið: hversu margir sátu heima, hversu mikið fylgi Samfylkingin fékk í Hafnarfirði samanborið við síðustu kosningar, hversu mikið Framsókn jókst. Þessar staðreyndir eru opinberar og hefðu gefið viðtalinu þann fréttabita sem skortur er á. Setningin „og það er sannarlega rétt" í tengingunni við tilvitnun Guðmundar Árna um að hann sé „enginn moðsuðumaður" er bein staðhæfing blaðamannsins, sem verður fremur tóninn á stuðningsviðtali en hlutlausri fréttaumfjöllun. Á heildina litið er þetta heiðarlegt viðtal við nafngreindan aðila sem segir af sér, vel skrifað og auðlesið, en það skortir tölfræðilegan grunn og gagnrýna ramma.