Kolbrún Bergþórsdóttir skrifar: Oddvitar í sviðsljósi

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta hana sem slíka; krafan um jafnvægi á ekki við. Sem röksemdafærsla stendur hún þó á veikum grunni. Meginþráðurinn, að fjölmiðlaumfjöllun um kosningarnar sé yfirborðskennd og skorti efnislega dýpt, er áhugaverður en fær ekki neinn raunverulegan rökstuðning. Höfundur nefnir nokkur dæmi um „skemmtilegar" fréttir (gervigreindargrein Ásdísar, potið í Sprengisandi, kjúklingavængiþáttinn) en setur þau ekki í samhengi við neina greiningu á því hvers vegna kosningaumræðan sé svona. Hvað veldur áhugaleysinu? Er vandinn hjá fjölmiðlum, flokkum eða kjósendum? Greinin slær á þetta en kafar hvergi. Tóninn er skemmtilegur en viðfangsefnið er aldrei meðhöndlað af alvöru. Annar veikleiki er að greinin rennur saman í lýsandi endursögn á fjölmiðlaefni frekar en sjálfstæða skoðun. Fullyrðingin um að grein Ásdísar sé „innihaldslaus froða" er til dæmis skýr dómur, en hún er studd með almennum orðum („uppfull af klisjum") fremur en tilvísun í einstök atriði. Á sama hátt er fullyrðingin um að „milli Viðreisnar og Miðflokksins grasserar óvild" áhugaverð pólitísk túlkun en kemur án nokkurrar skýringar eða sögulegrar tilvísunar. Þetta er ágæt skemmtileg pistilsgerð en skorti nokkuð á röklega uppbyggingu og dýpt sem skoðanagrein af þessu tagi þyrfti til að vera í raun sannfærandi.